The Long Medley

Παρασκευή.

2012-02-03T14:46:00.000+02:00

Οι φίλοι μου λείπουν. Μου λείπουν.
Ένας, ο ωραίος, που έπιανε την κιθάρα με εκείνα τα συγκλονιστικά του δάχτυλα και λιώναμε, είναι πάνω σε ένα καράβι. Άραγε τι να σκέφτεται τα βράδια που τον κοιμίζει η θάλασσα, που τόσο αγαπάει; Μήπως θυμάται εκείνο το καλοκαίρι, έχουν περάσει 11 χρόνια, μια τζην φούστα και μια βερμούδα μπερδεμένα, και δυο μάγουλα που έκαιγαν, έξω 40 βαθμοί. Μήπως μετανοιώνει;
Ο άλλος, νοητά, είναι εδώ σε αυτήν την πόλη, δίπλα μου, στη σκέψη μου, μέσα μου διαρκώς. Έχω να τον δω πάνω από ένα μήνα, έχω να του πω σ'αγαπώ χρόνια. Δε θα ξαναζήσουμε στην ίδια πόλη ποτέ. Δε θα με ξανασκεπάσει ξημερώματα με μια ψιλή κουβέρτα, νομίζοντας ότι κοιμάμαι.
Ένας τρίτος, το outsider, ανακαλύπτει άλλα επίπεδα ευτυχίας. Είναι μακριά μας. Φοβάται να μας αγγίξει, φοβάται τα κόκκινα από το κλάμμα μάτια μου. Φοβάται, μην είναι κολλητική η δυστυχία μας. Θέλω να του πω πως δεν πειράζει, πως κι εγώ, δεν θα μπορούσα να διαχειριστώ την τόση την χαρά. Ας είναι. Ο καθένας στα συναισθήματα που τον παίρνει.
Και ο Χ. Ο πρώτος. Που με αγκάλιαζε μετά από ούζα στο Πεδίο, που έλιωνε με τα αστεία μου. Που μου είπε ότι αν με ερωτευτεί δε θα μου ξαναμιλήσει ποτέ. Πόσο φωτεινός. Πόσο σκληρή κι εγώ, με μια λάβα πηχτή στο κεφάλι μου.
Είναι και μια κοπέλα εκεί. Κάποτε τραγουδούσαμε για ώρες. Βλέπαμε την ζωή να φεύγει σαν τον ορό που στάζει γρήγορα. Τον ορό, στις δύσκολες, βαριές περιπτώσεις. Που ρέει γρήγορα, πριν προλάβεις να σκεφτείς, πριν προλάβεις να μετανοιώσεις.
Και είναι και εκείνος. Το παιδί με τον πιο όμορφο κυνόδοντα του κόσμου. Μύριζε γλυκά, πιο γλυκά από όλους τους ανθρώπους που ξέρω και εγώ, που χειρότερη δεν έχω υπάρξει, τον έκανα να κλαίει. Και αλήθεια, καταρρέει ο θώρακας μου, από τον πόνο που κάποτε τον αγαπούσα και τώρα τον λυπάμαι. Μακάρι να τον μισούσα. Μακάρι να μην με γνώριζε ποτέ.

Ο πιο τέλειος χωρισμός είναι ο θάνατος.

Ο πιο τέλειος θάνατος είναι ο δικός μας.

Νούμερο ένα.

2011-12-20T13:07:00.000+02:00

(Ένα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ για ακόμη μια χρονιά στους διοργανωτές και σε όσους δουλεύουν για να βγει το αποτέλεσμα. It was a blast.)

The Weeknd - House of Balloons (Self Released, 2011)

"Bring your love, baby I can bring my shame
Bring the drugs, baby I can bring my pain
I got my heart right here, I got my scars right here
Bring the cups, baby I can bring the drink
Bring your body, baby I can bring you fame
That's my muh'fuckin words too, just let me muh'fuckin love you"

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)

#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)

#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)

#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)

#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)

#6 Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)

#5 Fleet Foxes - Helpnessness Blues (Sub Pop, 2011)

#4 Lykke Li - Wounded Rhymes (Atlantic, 2011)

#3 James Blake - James Blake (A&M, Atlas, 2011)

#2 Summer Camp - Welcome to Condale (Moshi Moshi, 2011)

Νούμερο δύο.

2011-12-19T13:49:00.000+02:00

Summer Camp - Welcome to Condale (Moshi Moshi, 2011)

Ήταν ένα χρόνο και κάτι μήνες πριν, λίγο μετά το άψογο καλοκαίρι του 2010 που το Round The Moon, το πρώτο single των Summer Camp έφτασε στα αυτιά μου, άγγιξε τον εγκέφαλο μου, γέμισε καλοκαίρι την ψυχή μου. Με αυτό το EP στα αυτιά μου για ένα χρόνο πέρασα πολλά, το είχα ψηλά. Και μετά ήρθε το Welcome to Condale να μου θυμίσει πόσο ποπ και απλό κορίτσι είμαι κατά βάθος, πλάτος, μήκος. Αν παίρναμε ψυχοτρόπα θα ανοίγαμε το cd και θα έβγαινε ένας εκτυφλωτικός ήλιος από μέσα και μετά ένα δροσερό καταβρεγμένο αγόρι/κορίτσι (ανάλογα τα γούστα) που θα μας αγαπούσε για πάντα.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)

#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)

#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)

#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)

#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)

#6 Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)

#5 Fleet Foxes - Helpnessness Blues (Sub Pop, 2011)

#4 Lykke Li - Wounded Rhymes (Atlantic, 2011)

#3 James Blake - James Blake (A&M, Atlas, 2011)

Νούμερο τρία.

2011-12-18T12:19:00.001+02:00

James Blake - James Blake (A&M, Atlas, 2011)

Φορέστε τα ακουστικά σας και μπείτε στο μέλλον. Το είδος με το οποίο καταπιάνεται ο πιτσιρικάς Blake είναι ένα θλιμμένο, μινιμαλ dubstep που καθόλου θυμωμένο ή βίαιο δεν είναι. Μία απόλαυση για τα αυτιά, μια έκπληξη και λίγο μετά ένα μεγαλείο που ανοίγεται πίσω από κάθε κομμάτι (με highlights την διασκευή Limit To Your Love που μας κάνει και κλαίμε ή το σπαρακτικό Why Don't You Call Me) αρκούν για να μιλάμε για ένα από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς και μία νέα πόρτα στη μουσική.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)

#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)

#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)

#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)

#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)

#6 Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)

#5 Fleet Foxes - Helpnessness Blues (Sub Pop, 2011)

#4 Lykke Li - Wounded Rhymes (Atlantic, 2011)

Νούμερο τέσσερα.

2011-12-17T11:46:00.000+02:00

Lykke Li - Wounded Rhymes (Atlantic, 2011)

Ας αφήσουμε στην άκρη τον αγαπητό κάγκουρα που μέχρι πρότινος πίστευε πως Lykke Li είναι το πιο καυτερό πιάτο στο μενού ινδικού εστιατορίου και άξαφνα μπήκε στον κόσμο του το I Follow Rivers. Πολλά άκουσα, ακόμη και ότι αυτός ο δίσκος δεν αξίζει και τόσο, λόγω της ευρείας αποδοχής του. Αλλά σε καμία περίπτωση, το γεγονός ότι πήραν ένα κομμάτι και το σοδομίσανε με ότι ρεμιξ μπορεί άνθρωπος να σκεφτεί και το εξορίσανε σε χαμηλωμένα αμάξια δίπλα στον Οικονομόπουλο, δε σημαίνει ότι δεν είναι κομματάρα. Όπως και το υπόλοιπο album που λεπτό με το λεπτό σε κερδίζει και τολμώ να πω, έχεις ελάχιστες αδιάφορες στιγμές. Λευτεριά στη Lykke Li λοιπόν, έκανε έναν υπέροχο δίσκο και το αξίζει.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)

#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)

#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)

#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)

#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)

#6 Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)

#5 Fleet Foxes - Helpnessness Blues (Sub Pop, 2011)

Νούμερο πέντε.

2011-12-16T12:43:00.000+02:00

Fleet Foxes - Helplessness Blues (Sub Pop, 2011)

Το παραδέχομαι πως η πρώτη αγάπη και παντοτινή είναι το ντεμπούτο τους, το παραδέχομαι ότι δεν το άκουσα άπειρες φορές, όμως όπου παίζει ο Robin Pecknold - διαχρονικός μου έρωτας, η μαγική του χροιά με λυγίζει και με γεμίζει συναισθήματα. Περισσότερο πολύπλοκος αλλά παραμένοντας πανέμορφος, αυτόν τον δίσκο θέλω να πιστεύω πως θα τον ακούω για πολλά χρόνια.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)

#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)

#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)

#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)

#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)

#6 Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)

Νούμερο έξι.

2011-12-15T12:05:00.001+02:00

Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)

Απαλός και κάπως σέξι δίσκος, καρφώθηκε στο μυαλό μου για αρκετό καιρό. Παντρεύει μυστηριωδώς το mainstream ήχο με το R'n'B αλλά όχι μόνο, δυσκολεύομαι να ορίσω καθαρά το είδος του album, αλλά λίγη σημασία έχει γιατί η μουσική είναι συναίσθημα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η φωνή του Jamie Woon πρωταγωνιστεί και κλέβει σε όλες τις στιγμές του album την παράσταση.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)

#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)

#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)

#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)

#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)

Νούμερο εφτά.

2011-12-14T12:57:00.000+02:00

The Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)

Με διαφορά το καλύτερο indie rock album που άκουσα φέτος, τα φωνητικά είναι σπαρακτικά, οι κιθάρες αιχμηρές και τα τύμπανα γρήγορα, έτσι όπως πρέπει δηλαδή. Απλοί και τίμιοι, αλλά παράλληλα βαθιά πορωτικοί, οι Καναδοί Rural Alberta Advantage ελπίζω να ήρθαν για να μείνουν και να ξεχωρίσουν σε ένα μουσικό κόσμο που τα περισσότερα πράγματα που πλέον μας εκπλήσσουν είναι ηλεκτρονικής προέλευσης.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)

#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)

#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)

#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)

Νούμερο οχτώ.

2011-12-13T13:03:00.000+02:00

EMA - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)

Την ΕΜΑ την φαντάζομαι σε ένα καπνισμένο, υγρό περιβάλλον, ίσως σε ένα άδειο αμέρικαν μπαρ να γρατζουνάει την κιθάρα της κοιτάζοντας το κενό και να συνθέτει το Grey Ship. Ένας δίσκος απίστευτα δυνατών συναισθημάτων με εκείνη να απογυμνώνεται μέσα από τη μουσική της, θαρραλέα, βασανισμένη αλλά, βράχος, με το πιο όμορφο και ζεστό χαμόγελο του κόσμου.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)

#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)

#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)

Νούμερο εννιά.

2011-12-12T12:49:00.004+02:00

Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop, 2011)

Αδιαμφισβήτητα βασίλισσες των girl groups για το 2011, έβγαλαν έναν δυνατό και καπνισμένο δίσκο, με ευαισθησίες τύπου Coming Down, που ένας μύθος λέει πως αν το ακούσεις μετά τις 3 το βράδυ η καρδιά σου μεταμορφώνεταιι σε μέλι Κυθήρων, αλλά και τσαμπουκαλεμένες νότες όπως το εναρκτήριο Always Looking. Ακούγεται μονορούφι, σαν την κατάποση του μπέρμπον που το συνοδεύει.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)

#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)

Νούμερο δέκα.

2011-12-11T12:59:00.000+02:00

Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol, 2011)

Αυτό εδώ το album, το οποίο βρίσκει την έμπνευση του στα spaghetti westerns (τρέχα γύρευε δηλαδή) μπήκε στο play και ξεχάστηκε να πατηθεί το stop. Μου άρεσε τόσο πολύ μέχρι ασυναίσθητα, έμαθα να σιγοτραγουδάω όλους τους στίχους και με έκανε να συμπαθήσω λίγο παραπάνω τη Norah Jones, μόνο και μόνο για τον τρόπο που ερμηνεύει το αγαπημένο μου Season's Trees. Να, δείτε:

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)

#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

Νούμερο έντεκα.

2011-12-10T11:43:00.001+02:00

Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown, 2011)

Μπορεί να είμαι πιο πολύ της κιθάρας, άλλωστε τίποτα δεν κάνει την καρδιά να χτυπήσει τόσο δυνατά όσο ένα rock n roll κομμάτι, ωστόσο αν ένα ηλεκτρονικό album είναι καλό, με πορώνει. Το Monkeytown το άκουσα αρκετά φέτος, δεν ξέρω αν φταίει η συμβολή του Thom Yorke, ή τα πολύ ωραία μπάσα, εγώ πάντως το αγάπησα.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop, 2011)

Νούμερο δώδεκα.

2011-12-09T13:28:00.000+02:00

Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop, 2011)

Ένας δίσκος σαν ένα χάδι από το χέρι που λαχταράς, σαν την καλοκαιρινή αύρα την ώρα που σουρουπώνει και είσαι ακόμη στην παραλία με υγρό μαγιό πίνοντας μπύρες και κοιτάζοντας τον κοκκινομωβ ορίζοντα, ένας δίσκος για αυστηρά καταπιεσμένα ρομαντικά αυτιά.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

Νούμερο δεκατρία.

2011-12-08T12:31:00.000+02:00

The Rapture - In the Grace of Your Love (DFA, 2011)

Κέφι, χορός κι ένα απ' τα καλύτερα τραγούδια για φέτος (how deep is your love). Μία επιστροφή που μας έραψε τα στόματα όλους εμάς που λέγαμε πως η καλή τους μουσική τελείωσε κάπου στο 2002. Εντυπωσιακό δε ότι είναι από αυτούς τους δίσκους που κολλάνε παντού και στα πάντα. Τύπου 'βάλε ένα Come Back to Me, μετά πάει και latin".

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released)

Νούμερο δεκατέσσερα.

2011-12-08T00:37:00.000+02:00

Radiohead - The King of Limbs (Self Realeased, 2011)

Για την κλίμακα Radiohead μιλάμε για ένα μέτριο album, για την κλίμακα γενικότερης μουσικής αντιδρούμε σαν έρημος μετά από μακρόχρονη περίοδο λειψυδρίας στην καταρρακτώδη βροχή. Θα πήγαινε αδιαμφισβήτητα στη δεκάδα, με λίγο πιο δυνατά tracks.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

Νούμερο δεκαπέντε.

2011-12-06T12:37:00.001+02:00

Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds, 2011)

Σαφέστατα μελοδραματικότεροι και με επικά στοιχεία, περισσότερο απ'όσα θα μπορούσαμε να αντέξουμε τη σήμερον - μίνιμαλ - ημέρα, παρ' όλ' αυτά συγκινητικοί και συναισθηματικοί όπως ποτέ άλλοτε. Τα έχω ξαναπεί και στο προηγούμενο album, την ίδια στιγμή που θες να αυτοαναφλεγείς θέλεις και να τρέξεις χαρούμενος σε ένα λιβάδι μαργαρίτες.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

Νούμερο δεκάξι.

2011-12-05T12:00:00.001+02:00

Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks 2011)

Στον Panda Bear δεν έχει μιλήσει κανείς για την μουσική λιτότητα, ή την γαλήνια αίσθηση που αποκομίζεις με την μουσική, παρ' όλ' αυτά το Tomboy περιέχει και καθαρά φωνητικά και πιο απλές συνθέσεις. Ένα album δαιδαλώδες, από αυτά που σε αναγκάζουν να τα ακούς χωρίς να κάνεις τίποτα άλλο, χωρίς όμως να σε κουράζει.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

#17 Real Estate - Days (Domino)

Νούμερο δεκαεφτά.

2011-12-04T19:21:00.000+02:00

Real Estate - Days ( Domino, 2011)

Αν το Days ήταν φωτογραφία θα ήταν ένα κορίτσι με όμορφα ξανθά μακριά μαλλιά κ τον απογευματινό ήλιο να τη λούζει, με τις αχτίδες του να ερωτοτροπούν με το δέρμα της. Ευτυχώς το δεύτερο κ σαφώς ανώτερο από το πρώτο τους album βγήκε να μου θυμίσει πως μερικές φορές η μουσική είναι το φως που λαχταράμε σε θεοσκότεινες σπηλιές.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

Νούμερο δεκαοχτώ.

2011-12-03T12:23:00.002+02:00

Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software, 2011)

Φωτορυθμικά πράσινα, κόκκινα, μπλε και τακούνια με χρυσόσκονη. Ένας δίσκος που ίσως δεν έχει πολύ δυνατά σημεία ή highlights αλλά είναι ότι πρέπει για ζέσταμα για μια νύχτα γεμάτη παρελθοντολάγνα πάρτι. Αν είσαι και άνθρωπος των synth και κάθε μέρα σκέφτεσαι πόσο γαμάτα ήταν τα 80's, βρήκες τον ήχο σου στο 2011.

#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)

Νούμερο δεκαεννιά.

2011-12-02T11:50:00.001+02:00

Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar, 2011)

Λίγες φωνές έχω αγαπήσει έτσι όπως του Bon Iver, και περάσαμε αρκετά βράδια να τσακωνόμαστε γιατί δεν μου έδωσε ένα ισάξιο του For Emma, For Ever Ago album να έχω να περνάω τόσες κι άλλες τόσες στιγμές μαυρίλας. Παρ' όλ' αυτά εδώ μας δίνει κάτι σαφώς ωριμότερο και αρκετά πιο στρωτό, χωρίς να χάνει την ψυχή του ή την φρεσκάδα του. Άλλοι το χαρακτήρισαν αριστούργημα, μάλλον δεν θα είχαν ερωτευτεί τόσο δυνατά το πρώτο του πόνημα.

Νούμερο είκοσι.

2011-12-01T12:15:00.004+02:00

Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records, 2011)

Γυρνάς στο σπίτι και σκέφτεσαι πως αυτός ο χρόνος πάει σκατά. Κλείνεις τα μάτια και σκέφτεσαι ένα τοπίο μοναχικό, ακριβώς όπως το εξώφυλλο του δίσκου, ακριβώς όπως και το περιεχόμενο του. Θες ένα ουίσκι αλλά ο Trevor Powers σερβίρει νοσταλγία με την, σχεδόν, ψιθυριστή, ξεψυχισμένη φωνή του και αφήνει τις μελωδίες να πρωταγωνιστούν παρασύροντας σε σκέψεις έπειτα όνειρα και τέλος, αναμνήσεις ώσπου να μην είναι ξεκάθαρο τι είναι τι.

19 λεπτά.

2011-11-02T16:47:00.005+02:00

Κόκκινο φανάρι. Ανοίγω ραδιόφωνο. Παίζει το It Must Have Been Love. Ουφ, σκέφτομαι και κλείνω τα μάτια. Πάει ένας μαλάκας, κλασσικά, να μου χωθεί από αριστερά. "From the moment we touch, till the time had run out" αησιχτιρ μαλάκα, ψελλίζω και πατάω γκάζι. Καμιά μέρα θα μπλέξω με τους χαζοτσαμπουκάδες που κάνω. Περνάω από το μπατσικό της γειτονιάς, οι 19χρονοι ειδικοί φρουροί πάλι τσεκάρουν τους διερχόμενους κώλους τρώγοντας σποράκια. "Αρχιδάκια, αλήτες" σκέφτομαι. Φαντασιώνομαι βόμβες και λίγο πανικό, αλλά η κίνηση ξεκολλάει και πρέπει να προχωρήσω. Πατάω γκάζι παραπάνω απ'όσο πρέπει."It must have been love, but it's over now" και το γαμοφάναρο πάλι κόκκινο. Πόσα χιλιάδες τραγούδια έχουν γραφτεί για τις αποτυχημένες αγάπες μας, σκέφτομαι."Αχ, ο έρωτας". Χειρότερος κι από πρέζα. Σε κατατρώει. Σε καταναλώνει. Όλοι λένε για καρδιές και αγάπη, αλλά ο έρωτας είναι το πιο άσπλαχνο συναίσθημα από όλα. Περνάω από το ψαράδικο στην Κολιάτσου. "Το Κουφονήσι". Αναρωτιέμαι πόσα ακόμη χρόνια θα στέκεται εκεί. Φανάρι. Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι το αγοράκι που στο δημοτικό αρνήθηκε να μου πιάσει το χέρι στην εκδρομή. Τον έλεγαν Διονύση κι είχε χρυσά μαλλιά. Τώρα το ράδιο παίζει το Always. Σιγοτραγουδάω και ξεχνιέμαι και ο πακιστανός έχει ήδη αρχίσει να μου κάνει το τζάμι. Μισώ το πως φοβούνται τους άντρες, όταν είμαι με κάποιον άντρα στο αμάξι ποτέ δεν μου το καθαρίζουν. Θέλω να τον βρίσω, αλλά κι αυτός, τι φταίει; Η πείνα είναι ακόμη πιο άσπλαχνη από τον έρωτα. Κάτω Πατήσια. Έρωτα της ζωής μου. Πετυχαίνω φορτηγό που ξεφορτώνει. Το μυαλό μου πετάει σε ένα πάρτυ που είχα πάει κάποτε σε εκείνες τις αρχαίες πολυκατοικίες στα Κάτω Πατήσια. Περνούν δύο πανύψηλα παλικάρια μπροστά από το αυτοκίνητο. Με τσεκάρουν. Γυρνάω από την άλλη, ντρέπομαι του κερατά. "Γιατί ντρέπεσαι, μωρή βλαμμένη" σκέφτομαι. Ντρέπομαι, μάλλον, που αυτές τις ημέρες λιποθυμώ από έρωτα. "This Romeo is bleeding, but you can't see his blood". Μια γυναίκα με κολλητό παντελόνι και πιασμένη κοτσίδα πλησιάζει το παράθυρο. Είναι εμφανώς εξαθλιωμένη. "Γαμώ την πρέζα σας" της λέω. "Εγώ την γαμώ πιο πολύ" απαντάει. Και εντελώς ξαφνικά, μου χαμογελάει. Θέλω να της πω ότι μου έφτιαξε τη μέρα. Θέλω να της πω να μπει στο αμάξι να πάμε βόλτα στα Πατήσια. Δεν κάνω τίποτα από αυτά. "When you say your prayers try to understand, i've made mistakes i'm just a man". Περνάω τα μικρά τηλεφωνικά κέντρα της Δροσοπούλου. Μία κοπέλα στέκεται απέξω με ένα μωρό. Με κοιτάει που μουρμουράω κολλημένη πίσω από ένα λεωφορείο. Σουφρώνω το μέτωπο, να δείχνω λυπημένη. Σκέφτομαι τον άνθρωπο μου πάλι. Τα χέρια του. Τώρα το ράδιο παίζει ένα σποτ για μία συναυλία. Έφτασα. Σβήνω τη μηχανή και κλειδώνω. Αναπνέω την Αθήνα, χαϊδεύω τον αέρα της. Πόλη μου, έρωτα της ζωής μου με τη γλίτσα από τα σκουπίδια που πλέον μαζεύτηκαν, με τους ανθρώπους σου να μοιάζουν σαν πίνακες του πικάσο, πόλη μου με τον υπέροχο ουρανό σου που τον κρύψαμε με γκρι πολυκατοικίες, 19 λεπτά μέσα σου, αιώνια κοντά σου.

Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε.

2011-08-14T10:34:00.000+02:00

Ένα αγόρι κατηφορίζει σε μια καυτή άσφαλτο. Φοράει κάτι πέδιλα που σιχαίνεται, που κι εγώ η ίδια τον κοροϊδεύω ότι είναι για την πλατυποδία. Κρατάει την τσάντα του και πότε πότε, πολύ δειλά όμως το χέρι μου. Εμένα δε μ'αρέσει να μου κρατούν το χέρι, ιδρώνω και δεν μπορώ να ισορροπήσω το περπάτημα μου όπως θέλω. Και βασικά δεν μου έχουν κρατήσει ποτέ το χέρι. Αλλά εκείνος το σφίγγει. Χαϊδεύει την παλάμη. Μου λέει "σε χρειάζομαι" με τα δάχτυλα. Και εγώ λιώνω από έρωτα. Καταλαβαίνω κάθε σύσπαση των μυών του καθώς κατεβαίνει, βλέπω τις γάμπες του να παιδεύονται, τα γόνατα να τραντάζονται, την τσάντα να χτυπά με ρυθμό στην πλάτη. Πίσω του ξεχύνεται ο παράδεισος.Μια θάλασσα, όπως πάντα την ονειρευόμασταν, με πράσινα νερά, μια σπηλιά που θέλω με μια μαγική κίνηση να κλείσω την είσοδο της και να κάτσω εκεί μέσα μαζί του για πάντα, και ένας ήλιος να μας βλέπει χωρίς να κρίνει, τα νεύρα, την ανασφάλεια , τους κακούς μας τρόπους ,την λύπη , τον πόνο, την αγάπη που έχει ο ένας για τον άλλον, που κάνει καθετί όμορφο να μαραίνεται.

Για εκείνον είμαστε ένα ζευγάρι. Που πίνει καφέ και κοιτώντας τον ήλιο γελάει. Επειδή είναι ερωτευμένο. Επειδή για μερικές στιγμές προσπαθεί να ξεχάσει την καταδίκη του. Εγώ γελάω ηχηρά. Θέλω να του πω ότι με έχει κάνει να ξεχάσω πως χαμογελούν, ότι μου έχει ρουφήξει την ενέργεια, αλλά τον αγαπώ και δεν θα του το πω ποτέ. Τουλάχιστον, όχι έτσι, όχι σε αυτήν την παραλία, γιατί μου χαϊδεύει το πόδι καθώς εγώ μαζεύω πέτρες που θέλω να του δώσω, αλλά καταλήγω να βάζω στην τσάντα μου, για να έχω κάτι πιο βαρύ από αυτόν στους ώμους μου. Στο τέλος με αγκαλιάζει από πίσω για να δούμε το ηλιοβασίλεμα, κάτι σπάνιο για μας, εμείς δεν είμαστε ρομαντικοί ακόμα και τα "σ'αγαπώ" μας όταν μαλώνουμε τα λέμε.

Θέλω να του πω να προσποιηθούμε πως είμαστε πεταλούδες και στο τέλος αυτής της μέρας θα πεθάνουμε, και έτσι να εκτιμήσουμε πόσο υπέροχη ήταν, ακόμη κι αν ξεκίνησε με επίσκεψη στο νοσοκομείο. Θέλω να του πω ότι κανείς ποτέ δεν έκανε τους πόρους μου να ανοίγουν και να γίνονται μαγνήτης και να ρουφούν όση μυρωδιά του γίνεται.

Σιωπώ.

Του κρατάω το χέρι σφιχτά. Του λέω για το υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Σίγουρα κάνω κάποιο χαζό αστείο και μετά θέλω να πεθάνω επειδή δεν ήταν αρκετά καλό για να τον κάνω να γελάσει. Εκείνος τα καταλαβαίνει όλα αυτά. Και αισθάνομαι το μίσος του καθώς αλλάζω ταχύτητες φεύγοντας από αυτόν τον παράδεισο να με διαπερνά. Και ακόμα και τότε λιώνω από έρωτα.

Όταν μαλώναμε του είπα ότι ποτέ δεν θα έχουμε τα Κύθηρα. Το σωστό ήταν ότι ποτέ δεν θα βρούμε τα Κύθηρα, το σκέφτηκα μερικές μέρες αφότου έφυγε, αφού πήγα, κλασικά, να πέσω στην αγκαλιά ενός ακέφαλου κατευθείαν, για να γίνουν τα δάκρυα καύλα.

Και τον σκέφτηκα σε μια γωνιά να μας κοιτάει και να χαμογελάει με μίσος. Και εγώ να χαίρομαι που ζηλεύει. Να τρέφομαι από το βάσανο του. Εγώ, το πιο άκακο πλάσμα του κόσμου. Εγώ, αιώνια καταδικασμένη να κοιμάμαι προσπαθώντας να ανακαλέσω την μυρωδιά του κορμιού του.

Και τώρα κι οι δυο πέφτουμε για ύπνο στις δυο άκρες του κόσμου. Στα Βόρεια και στα Νότια, στον Ουρανό και τη Γη, στον Παράδεισο και την Κόλαση. Και το μόνο που μας απομένει πια είναι ένας ήλιος που κάποιο απόγευμα δεν μας έκρινε. Και μια μικρή, πολύ μικρή παραλία στα Κύθηρα.

The 1+1 Project,Week 6

2011-02-13T13:37:00.000+02:00

The newbie

Cut Copy - Zonoscope (February 2011)

Οι αγαπημένοι Αυστραλοί που πίσω στο 2008 ήταν υπεύθυνοι για ακούραστο λίκνισμα και κρυφά απαγορευμένα φιλιά, υπό τους ήχους του εξαιρετικού,αν και μαραθώνιου σε διάρκεια Ghost Colours επιστρέφουν με νέο υλικό και Zonoscope ο τίτλος αυτού.Σε γενικές γραμμές το ύφος τους μου αρέσει,όπως κάθε τι που μπορεί να με κάνει να χορεύω,αλλά οι Cut Copy παίρνουν έξτρα πόντους αγάπης διότι οι συνθέσεις τους κουβαλούν αυτήν την 80ίλα που με τρελαίνει.Όταν έβαλα να ακούσω το Zonoscope είχα τα χάλια μου.Ήμουν ξενυχτισμένη και στενοχωρημένη και δεν είχα κέφι να μιλήσω σε κανέναν.Το έβαλα να παίζει σιγά στα ηχεία,μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω αυτήν την παράλογη εμμονή μου να ακούω αμέσως αυτά που κατεβάζω.Χωρίς πραγματικά να το ακούω δηλαδή.Στο Take Me Over κι ενώ τακτοποιούσα κάτι ρούχα άρχισα να δυναμώνω και σταδιακά με την ώρα το έφτασα σε ικανή ένταση για πάρτυ.Μα το Zonoscope δεν είναι φτιαγμένο για να ακούγεται χαμηλά!Πέρα από την feel good διάθεση που σου προκαλεί και την καλή του παραγωγή θεωρώ πως οι μελωδίες είναι λιγότερο δυναμικές αλλά το ίδιο εμπνευσμένες με αυτές του Ghost Colours ενώ μερικά κομμάτια είναι εν δυνάμει χορευτικοί ύμνοι (Pharaohs & Pyramids,Take Me Over).Βάτες λοιπόν,άσπρο καλτσάκι και βουρ για την πίστα γιατί οι Cut Copy μια χαρά τα (ξανα)κατάφεραν!

The oldie

Brothers In Sound - Family Is For Sharing (July 2000)

Τι κάνεις όταν έχεις κοντά μια δεκαετία να ακούσεις ένα τραγούδι και ξυπνάς έχοντας το στο κεφάλι σου έτσι ξαφνικά;Θυμάσαι;Συγκινείσαι;Βουρκώνεις και κατηγορείς τον ήλιο που αντίκρισες κατάματα;Η σωστή απάντηση είναι ακούς το album για μια εβδομάδα σερί και έπειτα πας να γράψεις για αυτό αλλά δεν σου βγαίνει τίποτα γιατί τα συναισθήματα είναι πιο πολλά ακόμα κι από τις μελωδίες.Το καταπληκτικό Family is For Sharing είναι μία μίξη Beta Band με Air με όμορφα,απαλά φωνητικά χωρίς όμως να κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.Δεν είναι τόσο πολύ η πρωτοτυπία,οι συνθέσεις ή η παραγωγή όσο τα συναισθήματα που μπορεί να σου ξυπνήσει η μουσική τους,κάπως σαν να αντικρίζεις τον άνθρωπο που σε έχει συνεπάρει και να σκέφτεσαι 'θε μου,τον αγαπώ.'Δυστυχώς οι αξιόλογοι Brothers in Sound δεν πήραν την δημοσιότητα που πραγματικά τους άξιζε και δεν νομίζω πως είναι ενεργοί πλέον,όμως αν δεν έχετε ακούσει το συγκεκριμένο album θα παρακαλούσα να του δώσετε μία ευκαιρία έστω και μία δεκαετία αργότερα,απαραιτήτως με συνοδεία λιακάδας κι ενός γλυκόπιοτου κοκτέηλ.

και οι υπόλοιποι έπαιξαν:

green onion

silentcrossing

The 1+1 Project,Week 5

2011-02-06T13:10:00.001+02:00

The newbie

Hercules & Love Affair - Blue Songs (January 2011)

Ποιος θυμάται το blind;Προφανώς όλοι μας,και κυρίως τα παπούτσια που φορούσαμε τα προηγούμενα 2 χρόνια καθότι αυτά υπέστησαν βιασμό υπό τους ήχους του πρώτου album των Hercules & Love Affair.Μετά από ένα πρώτο,άκρως επιτυχημένο album επιστρέφουν χωρίς τα αβανταδόρικα ονόματα στο μενού (βλέπε θεό Antony Hegarty και Nomi Ruiz) σε μία καθ'όλα έντιμη προσπάθεια.Κι ενώ δεν θα ήθελα να μπω σε συγκρίσεις με το παρθενικό ομότιτλο album τους κι ενώ η απουσία βασικών συστατικών αυτού είναι χτυπητή όπως τα φωνητικά του Antony που δημιουργούν χημική ένωση με τη μουσική τους θα πω πως εμένα το Blue Songs μου άρεσε,χωρίς να τρελαίνομαι ή να το θεωρώ album της χρονιάς.Όπως προείπα,αποτελεί μία έντιμη προσπάθεια πάνω στο pop house είδος που οι φίλτατοι HLF προσπαθούν να προσεγγίσουν με όμορφες στιγμές (My House,Leonora,Step Up)αλλά και αρκετές αδιάφορες.Σε βάθος χρόνου,και στα απαραίτητα remixes που θα ακολουθήσουν βέβαια μπορεί να αναδειχτεί με διαφορετικό τρόπο το εν λόγω album,οι δυνατότητες υπάρχουν,αλλά ας μου επιτραπεί να πω πως του λείπει η δυναμική για την χορευτική αυτοανάφλεξη που πάθαιναν τα κορμιά μας υπό τους ήχους του προηγούμενου (έπεσα στο αμάρτημα των αναπόφευκτων συγκρίσεων).Συνολικά,μία καθόλου κακή προσπάθεια αλλά όπως έχω ξαναπεί,μερικά album είναι σαν το σεξ με αδιάφορο σύντροφο.Περνάς καλά,αλλά δεν κορυφώνεις κι όλας.

The oldie

Dead Can Dance - Spiritchaser (June 1996)

Και έπειτα από την φρέσκια ποπ βουτιά σε χορευτικούς σκοπούς πάμε στο άλλο μουσικό άκρο.Μυστικισμός και τσουτσουμπρούτσου όπως πολύ εύγλωττα το περιέγραψε κάποιος κάποτε.Οι Dead Can Dance ανακαλύπτοντας τις χαρές της μαμάς γης,της θάλασσας,του ουρανού,της διαφορετικότητας και της ομορφιάς της φύσης συνθέτουν τις μελωδίες τους κι όλα αυτά σε περισσότερο αθώες εποχές όπου οι ελπίδες η σωτηρία μας να βρίσκεται στην οικολογία είχαν κάποια υπόσταση.Δε θα πω ψέμματα.Ανέκαθεν τέτοιου είδους προσπάθειες μου φαίνονταν κομματάκι γελοίες.Όλα κι όλα όμως αυτά στην σημερινή εποχή με τα σημερινά World music groups.Εδώ μιλάμε για Dead Can Dance,την φωνάρα Lisa Gerrard και τον σημαντικό Brendan Perry.Αν κάποιοι καταπιάστηκαν με το είδος και ήταν οι καλύτεροι ήταν σίγουρα αυτοί.Αν λοιπόν κάποιο album στα δικά μου κυνικά αυτιά θα μπορούσε να δημιουργήσει κάποια αίσθηση διονυσιακής μυσταγωγίας τότε σίγουρα μιλάμε για το Spiritchaser,το τελευταίο τους πόνημα πριν πάρουν χωριστούς δρόμους.Αυτό που πραγματικά σέβομαι είναι πως με μινιμαλιστικό τρόπο οι Dead Can Dance προσδίδουν αρκετή μαγεία στα τραγούδια τους και αναδεικνύουν τις μελωδίες χωρίς περιττή φανφάρα,και για αυτό κάνω λόγο για πραγματικά σπουδαίους μουσικούς.Παρωχημένο μεν,τη σήμερον ημέρα,κλασικό και διαχρονικά κομψό δε.Τα σέβη μου.

και οι υπόλοιποι έπαιξαν:

The 1+1 Project,Week 4

2011-01-30T13:09:00.002+02:00

The newbie

Destroyer-Kaputt (January 2011)

Είμαι κορίτσι.Οκ,αυτό είναι εμφανές νομίζω.Ως κορίτσι,και μην παρεξηγηθώ δεν βάζω καμία σεξιστική χροιά σε αυτό,απλώς έτσι συμβαίνει συνήθως,δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα στους στίχους.Θα ήθελα να έχουν γραφτεί τραγούδια για τα (όχι ακριβώς) μπλε μου μάτια,για το πόσο με θέλει ο singer songwriter αλλά εγώ η πουτανίτσα του ξεφεύγω.Και κακά τα ψέμματα,τα αγόρια με καλλιτεχνικές ευαισθησίες κερδίζουν τον αγώνα από τα αποδυτήρια.Πιο συγκεκριμένα λοιπόν,ένα ευαίσθητος άνθρωπος,που ξέρει καλά την δουλειά του,αρκετά τα χρόνια στο κουρμπέτι γαρ,ο Daniel Bejar κυκλοφόρησε το 9ο album του,το έκτακτο Kaputt.Πολλές οι συγκρίσεις της υπέροχης φωνής του με τον Bowie,όχι τόσο στη χροιά όσο στην αισθητική και ποια είμαι εγώ να διαφωνήσω.Το μόνο που θα ήθελα να παρατηρήσω και να προσθέσω είναι πως χωρίς το album να ακούγεται παλαιακό,σαν δηλαδή να συντέθηκε κάπου στα μέσα της δεκατίας του '80 για μια κοπέλα με κοκκοράκι στο μαλλί και φούστα λαμπάντα,αποπνέει έναν αέρα νοσταλγίας και προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ.Χωρίς να γίνεται κιτς ή πειραματικό,άλλωστε μιλάμε για ένα βατό είδος,το Kaputt διαθέτει καλοδουλεμένες μελωδίες και όσο γλυκανάλατους στίχο πρέπει με πλούσια την θεματολογία.Και όσο και να μου αρέσει με τις πρώτες ακροάσεις οφείλω ωστόσο να πω πως εδώ οσμίζομαι μία περίπτωση growing album.Για να δούμε.

The oldie

King Crimson-In The Court of The Crimson King (October 1969)

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να βγουν τα χαλάκια προσευχής να προσκυνήσουμε,να αποδώσουμε αιώνιο σεβασμό και ευγνωμοσύνη και τα λοιπά.Και ενώ όλοι (ναι,και οι 3 που θα διαβάσετε αυτό το κείμενο) πιστεύετε πως θα πλέξω το εγκώμιο των τεράστιων King Crimson,ε λοιπόν,ναι δεν πέφτετε έξω.Η χρονιά είναι 1969 και ένα διαμάντι γεννιέται,και δεν νομίζω πως θα ήταν υπερβολή να πω πως ίσως αποτελεί το πιο επιδραστικό prog rock album όλων των εποχών.Αποτελείται από πέντε αρκετά μεγάλα σε διάρκεια track ,καθένα από τα οποία κρύβει περισσότερο λυρισμό από θα άντεχε ένα ζευγάρι αυτιών σήμερα,ενώ όπως σε κάθε prog rock album έτσι κι εδώ έχουμε δραματοποιημένα σόλο,λιτά αλλά υπέροχα φωνητικά,μακρά σε διάρκεια track με υπερβολικούς τίτλους.Και το πιο θαυμαστό με αυτό το album δεν είναι η διαχρονικότητα του,ούτε η πολυπλοκότητα που το περιγράφει,αλλά η αίσθηση πως παρόλο που κινείται ένα τόσο πληθωρικό είδος,τουλάχιστον με βασικό παίκτη την κιθάρα,δεν γίνεται ούτε στιγμή κουραστικό ή υπερβολικό.Έχει παράξενες ισορροπίες και αυτό,στα δικά μου αυτιά,το ξεχωρίζει μακράν από τα υπόλοιπα του είδους του.Για να το πω πιο απλουστευμένα,το In The Court of The King Crimson αποτελεί είναι το δικό μου Tommy,σύμφωνα με την θεά Zooey Deschanel που στο Almost Famous ψιθυρίζει στον αδελφό της 'άκου το Tommy στο σκοτάδι με ένα αναμμένο κερί και θα δεις το μέλλον σου'.

και οι υπόλοιποι έπαιξαν:

Άγνωστος Χ

2011-01-24T17:49:00.000+02:00

Θα δημιουργείς στο μυαλό σου ένα σενάριο,κάθε φορά που θα πασαλείβεις τα σωθικά σου σε μία λευκή κόλλα,στο τέλος θα τα σβήνεις όλα,να μην θυμίζουν τι χάος είχες στο μυαλό σου όταν τα έγραφες.Θα αγαπάς χαρακτήρες και θα θες να τους δώσεις ένα σχήμα,με αυτόν τον τρόπο δεν θα σε εγκαταλείψουν ποτέ.Θα είναι κάπου,κάπως περίεργα ζωντανοί.Θα αποφασίσεις εσύ για την πορεία τους,τις εμμονές τους,ποιον θα βάλουν στο κρεββάτι τους,ποιος θα τους πληγώσει.Και έτσι θα δομήσεις ένα σενάριο,γύρω από αυτούς τους ανθρώπους,θα είναι η έμπνευση σου,η τροφή σου,ο λόγος που θα ξυπνάς τα πρωινά,θα συνεχίζεις χωρίς να γραφοσβήνεις τίποτα.Κράτησε τα όλα,όσο γλυκανάλατα ή σκληρά κι αν σου φαίνονται καμιά φορά.Μια μέρα αντέγραψε αυτές τις χαοτικές σκέψεις σου όλες μαζί σε ένα φάκελο.Βάλτες σε σειρά.Βάλε το σενάριο.Βάλε τη μαγεία.Εκεί είναι το δυνατό σου σημείο,ο συγκεκαλυμμένος ρομαντισμός σου που είναι πανταχού παρών,πόσο ντρέπεσαι για αυτό.Όταν μεθάς και χορεύεις και νιώθεις τα μάτια σου να λάμπουν από έρωτα και επιθυμία,εκεί είναι παρών,στα βλέμματα τα όλο νόημα που ρίχνεις σε ανθρώπους που τους σκέφτεσαι μετά για κανα δυο μέρες,σε απαγορευμένα αγόρια που έχουν σχέσεις 10 χρόνια και μετά βρίζεις τον εαυτό σου,γιατί εσύ δεν είσαι τέτοιο κορίτσι,ποτέ δεν θα προσπαθούσες να σαγηνεύσεις ένα τόσο βολεμένο αγόρι.Θα πηγαίνεις σπίτι και θα τον σκέφτεσαι να σπάει τα δεσμά του.Τα δεσμά που βεβαίως εσύ έχεις επινοήσει,αυτά που στο μυαλό σου τον κάνουν δυστυχισμένο.Θα τον σκέφτεσαι να ξαπλώνει δίπλα σου,να σε αγγίζει,όχι τρυφερά όσο την κοπέλα του,ούτε αδιάφορα,μόνο λίγο ντροπαλά γιατί πάντα τα ντροπαλά αγόρια σου προκαλούσαν ταχυπαλμία,τα χαμηλά βλέμματα τους σε εξίταραν το κοκκίνισμα στην οποιαδήποτε αναφορά σου στο σεξ σε έκανε να τους φαντασιώνεσαι σε έναν άλλο ρόλο,κόντρα,στην μεταμόρφωση τους δίπλα σου,σε κτήνη.Κι ακόμα κι εκείνα τα αγόρια είχες την ικανότητα να τα φέρνεις στα άκρα τους,να σου λένε απαράδεκτα πράγματα.Να σου λένε πως δεν σ'αγαπούν και μετά να ξαπλώνουν δίπλα σου αρρωστημένα καυλωμένοι και να νιώθεις τους μηρούς σου,το μέτωπο σου,το στήθος σου να φλέγεται από μίσος και επιθυμία.Θέλεις να σε αγαπήσουν χωρίς να σε νοιάζει αν εσύ μπορείς να αγαπήσεις πίσω,χωρίς να ξέρεις αν θα έχεις κάποιες επιπτώσεις που βάζεις στους άντρες ημερομηνία λήξης,που τους υποτιμάς,που καμαρώνεις πως δεν τους έχεις ανάγκη..Και με μαθηματική ακρίβεια να σκέφτεσαι κάθε βράδυ πως έχεις εκείνον τον έναν δίπλα σου.Εκείνον που θα ευχαριστείς για πάντα γιατί σου προσέφερε τον υπέροχο,τον ιδανικό ανικανοποίητο έρωτα που δεν θα σε πληγώσει ποτέ.Εκείνον που θα σκέφτεσαι ακόμα και στα γεράματα αν είσαι τόσο άτυχη και φτάσεις εκεί,γιατί δεν θα ξέρεις πως μυρίζει αφού κάνετε έρωτα,δεν θα ξέρεις αν θα σε αγκάλιαζε ποτέ με τα μακριά του χέρια ενώ εσύ προσποιείσαι ότι κοιμάσαι ενώ ντρέπεσαι να πεις πως τον θέλεις πάλι.Άνθρωποι που δεν υπάρχουν πουθενά πια,άνθρωποι που πρώτα έθαψες μέσα σου και μετά...το μετά είναι σκληρό και αφήνει τρύπες,μικρές μικρές και παντού που κανείς,κανένα δεσμευμένο,ντροπαλό,κτηνώδες αγόρι δεν θα καλύψει ποτέ.Εσύ θα συνεχίζεις να βγαίνεις και να γελάς,να ακουμπάς γεμάτη αγάπη τα χέρια των φίλων σου,τα πρόσωπά τους,να τα φιλάς συνέχεια για να ξέρουν πόσο ανάγκη έχεις την αγάπη τους,θα συνεχίσεις να ρίχνεις που και που αυτά τα βλέμματα σε ντροπαλά αγόρια,και όλα θα είναι ίδια,όλα θα κυλούν κανονικά σαν το νερό που αργά αργά στάζει από μικρές τρύπες.

The 1+1 Project,Week 3

2011-01-22T00:47:00.004+02:00

The newbie

Tennis-Cape Dory (January 2011)

Ή αλλιώς φόρα τ'άσπρο τ'ατσαλάκωτο το polo και έλα μαζί μου για soft drinks στο γιωτ.Θα βλέπουμε τους φοίνικες στη στεριά κι ο ήλιος θα μας λούζει τα μαλλιά.Ωραία θα είναι.Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως.Οι υπανδρευμένοι παρακαλώ Patrick Riley και Alaina Moore μετά από ένα 7μηνο ταξίδι με γιωτ,όπως προανέφερα,έγραψαν το ντεμπούτο τους Cape Dory (ταιριαστό).Το αισθητικά αψυχολόγητο ,τουλάχιστον,εξώφυλλο δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει σε καμία περίπτωση από το να ακούσουμε τουλάχιστον μία φορά το album,που σε διάρκεια δεν αγγίζει ούτε το μισάωρο.Μουσικά,λοιπόν,κινούνται σε ένα είδος βατό,που,γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε,μου αρέσει πολύ.O sunshine,νοσταλγικός 70's ήχος,η κιθάρα που ξεδιπλώνει όμορφες μελωδίες χωρίς να εμβαθύνει σε δύσκολα σόλο,τα όμορφα γυναικεία φωνητικά,πως να το κάνουμε στα κοριτσίστικα(και όχι μόνο)αυτιά είναι παραπάνω από ευχάριστα.Ένα μεγάλο όμως εδώ,καθότι κατά την ταπεινή μου άποψη οι φίλτατοι Tennis πέφτουν σε μία μεγάλη παγίδα.Το εύπεπτο δεν σημαίνει πως πρέπει να είναι και πρόχειρο.Τα περισσότερα tracks ενώ τα ακούς ευχάριστα κυρίως για την ρετρό φωνή της Moore,δεν σου μένουν στο μυαλό και πολύ φοβάμαι πως το πόρισμα μου για το album είναι πως σε 2 μήνες μάλλον θα το έχω ξεχάσει.

The oldie

Air-Moon Safari (January 1998)

Με το Cape Dory να μου ανοίγει την όρεξη για αλατισμένη,θαλασσινή μυρωδιά το μυαλό δεν μπορούσε παρά να πάει στο επί χρόνια πρώτο στη λίστα ακούω-στα-ακουστικά-και-δείχνω-απόμακρη-αλλά-ευτυχισμένη album παραλίας.Σαν μία μυοχαλαρωτική ένεση είναι απίστευτο αυτό που προσφέρει μία ακρόαση του συγκλονιστικού,κατ'εμέ Moon Safari.Με την ίδια ευκολία σε στέλνει τόσο να αιωρείσαι πάνω από το ήρεμο Αιγαίο,όσο και στα αστέρια φορώντας την στολή αστροναύτη με την γη να καθρεφτίζεται στην κάσκα σου.Οι κορυφαίες μπασογραμμές του La Femme D'Argent είναι ένας φυσικός μπάφος(sic)και το Le Voyage De Penelope έρχεται να συμπληρώσει,ενώ το All I Need με το,για όποιον θυμάται,χαρακτηριστικό video clip είναι ένα smooth πέρασμα στις ενήλικες σχέσεις,και αν αναλύσω track by track κι εγώ μετά θα βαριέμαι να διαβάσω αυτά που έγραψα.Στο σύνολο του,ίσως για συναισθηματικούς λόγους,αλλά ακόμη ακούγεται άρτιο στα αυτιά μου,ένα έπος για το καλοκαίρι,την ελευθερία,την ανεμελιά.

Και οι υπόλοιποι έπαιξαν:

lkrory21
spiral
green onion
inverted a
silentcrossing

The 1+1 Project,Week 2

2011-01-15T12:49:00.004+02:00

The newbie

White Lies-Ritual ( January 2011 )

Δεύτερο album για τους νεότατους White Lies που θα μπορούσε να έχει και τίτλο ΄3 εύκολα βήματα για να γίνετε μισητοί στους κριτικούς'.Να εξηγηθώ,μου αρέσουν οι νεαροί μουσικοί,και πάντα τους παρακολουθώ.Για αυτό αν και ο ήχος των White Lies,είναι πολυφορεμένος (λέγε με και σχολή Editors) και για να κολλήσεις με κάτι πρέπει να είναι κάτι εξαιρετικά καλό,τους ξεχώρισα και μου άρεσαν και στο To Lose My Life ξηγήθηκα απανωτές ακροάσεις και ντάλα μεσημέρι στήθηκα δύο φορές για να τους δω ζωντανά.Στο Ritual τα κομμάτια είναι όπως το μαραθώνιο σεξ με ανοργασμικό.Έχουν την δυναμική,και το χαρακτηριστικό στυλάκι κι εκεί που είναι να κορυφώσουν,μαραίνονται σαν μπάμια που δεν είναι η εποχή της,και ξαναμανα το ίδιο στο επόμενο track. Με άλλα λόγια,με ένα twist θα μπορούσαν να γίνουν rock anthems αλλά δεν τα καταφέρνουν.Μέσα βέβαια στην γενικότερη μετριότητα,το Strangers το Bigger Than Us και το Is Love ξεχωρίζουν στα αυτιά μου,σε καμία όπως περίπτωση δεν μπορούν να συγκριθούν με το πρώτο album.Στο σύνολο του,δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω ένα κακό album,σίγουρα όμως ένα που δεν πληροί τις προσδοκίες που είχαμε όλοι ουρλιάζοντας παρέα με αυτά τα 3 πιτσιρίκια 'lets grow old together and die at the same time'

The oldie

The Shins-Oh Inverted World ( June 2001)

Όσα λόγια και να βάλω στη σειρά,χρόνια τώρα το έχω πάρει απόφαση,να περιγράψουν αυτήν την απαλή ανατριχίλα που με διαπερνά όταν ακούω το Oh Inverted World δεν γίνεται.Σαν να ανοίγει ένα αεροστεγώς κλεισμένο δοχείο με μυρωδιές,εικόνες και να ξεχύνεται στον χώρο track by track και κλείνοντας τα μάτια να νομίζω πως θα τα ανοίξω και θα μαι πάλι πίσω στην οδό Ρ. με μακριά ξανθά μαλλιά θα ναι καλοκαίρι και θα ετοιμαζόμαστε να την κάνουμε για Σέριφο.Τέλος πάντων,το εκπληκτικό με αυτό το album εκτός από την ερωτεύσιμη,σχεδόν υπερβατική φωνή του James Mercer (ή αλλιώς όταν μεγαλώσω αυτόν θα παντρευτώ) είναι η νοσταλγία που είναι κρυμμένη πίσω από κάθε track,που σχεδόν σε κάνει να θέλεις να έχεις βιώσει έναν απελπισμένο έρωτα,έναν τσακωμό,μια απώλεια.Και αυτό που τους κάνει σπουδαίο group κατά την ταπεινή μου άποψη είναι η ικανότητα τους να προκαλούν το σωστό το συναισθηματικό χάος,το διπολικό,ενώ μουσικά ισορροπούν ανάμεσα στο indie και σε έναν ανεπαίσθητα νεο-folk ήχο,δημιουργώντας ενδιαφέροντα αποτελέσματα,χωρίς σε καμία περίπτωση να είναι πρωτότυποι.Και όπως έχει πει και η θεά Natalie Portman στο Garden State: 'You gotta hear this one song.It'll change your life i swear'.

Και οι υπόλοιποι έπαιξαν:

silentcrossing
green onion
inverted a
lkrory21

The 1+1 Project,Week 1

2011-01-11T13:02:00.002+02:00

The newbie

Summer Fiction-Summer Fiction (December 2010)

O κύριος Bill Richini κρύβεται πίσω από το όνομα Summer Fiction και το ομότιτλο album που αποτελεί κατά κάποιο τρόπο μια ωδή σε ένα κορίτσι.Πριν προλάβετε να αναφωνήσετε 'τι πρωτότυπο' να αναφέρω πως όλα περιγράφονται από την σκοπιά ενός αγοριού που χρησιμοποιεί πολύ τις λέξεις make up και mascara.Αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση είναι πως το album γράφτηκε όχι σε κάποιο στούντιο ή στην ησυχία του σπιτιού του,αλλά στις βόλτες του με το μετρό πέρα δώθε στην πόλη της Φιλαδέλφεια,και σκέφτηκα,πόσο γλυκιά εικόνα θα ήταν ένας τύπος καθισμένος σε μια θεσούλα ενώ παράλληλα το μυαλό του σκάρωνε πυρετωδώς συγχορδίες και μελωδίες.Στο μουσικό και σημαντικό κομμάτι,το album διακρίνεται από μία εμφανή 60's αισθητική,τόσο στο φωνητικό κομμάτι (οι συγκρίσεις μου όταν το πρωτοάκουσα με φωνητικά κοντά στο στυλ των Beatles ήταν απλώς αναπόφευκτες) όσο και στο ορχηστρικό.Η μελωδικότητα επικρατεί μαζί με μία ίσως υπερβολική μελίρρυτη διάθεση,πάντως στο σύνολο οι συνθέσεις είναι αξιοπρόσεκτες,τουλάχιστον για τα δικά μου κοριτσίστικα αυτιά.Το Chandeliers,το Throw your Arms Around me και το To:Alone είναι 3 από τα πιο όμορφα,λιτά και απέριττα τραγούδια που έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες.Αξίζει μίας ακρόασης τουλάχιστον.

The oldie

Plush-Underfed (December 2004)

Εδώ έχουμε έναν άλλο κύριο πίσω από το όνομα Plush,ο φοβερός Liam Hayes,και το συγκεκριμένο album είναι μια παράδοξη ιστορία.Ουσιαστικά αποτελεί το bootleg του album Fed,για το οποίο ο εν λόγω καλλιτέχνης σπατάλησε ουκ ολίγα χρήματα για να κυκλοφορήσει.Ο παθών από το νόμο του Μέρφυ Hayes είδε το Underfed που περιείχε τις 'απογυμνωμένες' version των τραγουδιών του να παίρνει πολύ καλύτερες κριτικές από το Fed,κάτι που μπορεί να διαπιστωθεί και με μία back2back ακρόαση.Και αυτό είναι η τρανή απόδειξη του πόσο μεγάλα κομμάτια έγραψε στον εν λόγω δίσκο,πως από την ανεπαίσθητη 70's αισθητική μπαλάντας,περνάει σε έναν φαινομενικά σκληρό ήχο,που έπειτα έρχεται να σε διαλύσει με τα σπαρακτικά φωνητικά.Και θα μπορούσα να συνεχίσω για πολλές σελίδες για το πόσο πολυσχιδής μπορούν να γίνουν οι συνθέσεις του,χωρίς σπουδαία τεχνικά μέσα ή τεχνικές,πως το Having it All είναι από τα πιο θλιμμένα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ,το Whose Blues από τα πιο δυναμικά,ενώ το Fed(Intro) είναι σκέτο mind travel σε παραλίες και διονυσιακές γιορτές με γυμνά αγόρια.Για εμένα αποτελεί ένα μικρό μουσικό θαύμα χωρίς την μαγκιά της παραγωγής από αυτά που σπανίζουν τα τελευταία χρόνια,και album σταθμό όσο αφορά τους singers/songwriters.

Και οι υπόλοιποι έπαιξαν:

Κι αν κάποτε ανακάλυπτε πως ότι έγραφα,για κεινον πάντα μιλούσε;

2011-01-11T00:43:00.007+02:00

Μάλλον έχει έρθει η στιγμή να πω πως στο συγκεκριμένο ιστολόγιο που κάποτε ζούσε ένδοξες στιγμές,πυρετώδους ανάρτησης κειμένων χρωστάω ένα μεγάλο συγγνώμη.Όχι επειδή το έχω φορτώσει με 100 τουλάχιστον drafts στα οποία χύνω τα μυαλά,την καρδιά και την κομματιασμένη ψυχή μου όπως και σε κάθε αυτοβιογραφικό γραπτο άλλωστε,αλλά επειδή κάποτε το βίασα αφαιρώντας όλα μου τα κείμενα από εδώ,και ήταν πολλά,και αποθηκεύοντας τα σε ένα ξεχασμένο word στο pc μου.Χωρίς τίτλό καν,εκεί τα κατέταξα.

Η αλήθεια είναι πως με πονάνε,καθένα σαν μια μικρή βελόνα,σαν το μυρμήγκιασμα και την δυσάρεστη υγρασία που νιώθεις στα δάχτυλα των ποδιών αν περπατάς πολύ ώρα στη βροχή.Και να σε στενεύουν και τα παπούτσια.

Η άλλη αλήθεια είναι πως αυτό που μόλις είπα είναι εν μέρει δικαιολογία.

Μ'αρέσει που με πονάνε τα κείμενα μου,οι αναμνήσεις μου,μου θυμίζουν πως τόσα χρόνια δεν σέρνω ένα άδειο κουφάρι,και από την άλλη πως θα μπορούσα ποτέ να είμαι στη θέση του θύτη;Πως θα ήταν η ζωή χωρίς την διαρκή αίσθηση ενοχών;

Η μόνη αλήθεια είναι πως δεν ήμουν έτοιμη να εκτεθώ,εγώ που γεννήθηκα έτοιμη.

Σιγά σιγά όμως ανοίγω τα μάτια σαν νεογέννητο και βλέπω.

Μπορεί να ξεκινήσω με εκείνη την ιστορία στην Σαμοθράκη.Ναι,τότε,οδηγώντας με φεγγάρι.

1

2010-12-20T11:21:00.002+02:00

Arcade Fire-The suburbs (Merge Records,August 2 2010)

Με λίγα λόγια:Τι να πω για ένα album που μόλις το άκουσα έκλεισα ευθύς αμέσως εισιτήριο για live τους στο εξωτερικό;Δεν θέλω να πω μεγάλα λόγια όπως 'αριστούργημα' απλά θα του δώσω τη θέση που πιστεύω πως του αξίζει.Η παραγωγή,οι απίστευτες συνθέσεις,η αρμονική συμμετοχή των μουσικών προσδίδουν κάτι σχεδόν υπερβατικό στην έννοια rock,κάτι απλό στα αυτιά αλλά στοχευμένο αποκλειστικά για την πρόκληση ταχυπαλμιών.Εύχομαι οι AF να είναι ένα πραγματικά τεράστιο συγκρότημα όπως μέχρι τώρα φαίνεται και όχι οι επόμενοι U2,όπως κάποιος μου είπε!Για την ώρα για μένα αποτελούν τους καινούριους μου ήρωες.

(Υ.Γ. :Και φέτος ήταν πολύ ωραία,ένα μπράβο ξανά στον διοργανωτή και σε όσους έχουν βοηθήσει,διότι πλέον είμαστε και πολύς λαός!Περιμένω τα αποτελέσματα με αγωνία,είδα πολλά και ενδιαφέροντα τοπ!Και του χρόνου λοιπόν...)

2

2010-12-19T14:51:00.004+02:00

Teenage Fanclub-Shadows (Merge Records,May 31 2010)

Με λίγα λόγια:Επειδή όλοι έχουμε τις αδυναμίες και τις εμμονές μας και κάποιους που όταν τους ακούμε η ζωή μοιάζει λίγο ευκολότερη.Οι TF μου προκαλούν δάκρυα ανακούφισης και απεριόριστη παρηγοριά.

3

2010-12-18T18:29:00.002+02:00

Caribou-Swim (Merge Records,April 2010)

Με λίγα λόγια:Μια ίσως ετερόκλητη επιλογή για τα γούστα μου,δεν μπορώ όμως να πω πως δεν θαύμασα το συγκεκριμένο album ποικιλοτρόπως.Με έκανε να ταξιδέψω,να χορέψω,να κλείσω τα μάτια πέφτοντας στις θεσπέσιες του λούπες.

4

2010-12-17T11:22:00.002+02:00

Beach House-Teen Dream (Sub Pop Records,January 26 2010)

Με λίγα λόγια:Το πρώτο αλμπουμ που αγάπησα φέτος.Η άψογη φωνή της Victoria σε συνδυασμό με τις απαλές,ζεστές μελωδίες του Teen Dream που ακούγεται μονορούφι και πολλαπλώς,ήταν μουσικό χαλί για όλη σχεδόν την χρονιά μου.

5

2010-12-16T10:36:00.003+02:00

Gonjasufi-A Sufi And A Killer (Warp Records,March 8 2010)

Με λίγα λόγια:Τόσο ταλέντο κρυμμένο κάτω από μία γενναία ποσότητα τζιβών,ένα άκουσμα άρτιο από άκρη σε άκρη και με highlights που ξαφνιάζουν.Υπνωτιστικές μελωδίες με την σχεδόν μακρόσυρτη,βαριεστημένη φωνή του Gonjasufi να γεμίζει όπου χρειάζεται,αν και καθόλου my cup of tea μου λειτούργησε άψογα.

6

2010-12-15T12:01:00.002+02:00

Tame Impala-Innerspeaker (Modular Recordings Records,May 21 2010)

Με λίγα λόγια:Μία γλυκιά παλινδρόμηση στον λατρεμένο αλλά και ελαφρώς ξεθωριασμένο ψυχεδελικό ήχο όπως και με ισορροπημένες και ξεκάθαρες επιρροές από διαφορετικά μουσικά ρεύματα,συνέθεσαν ότι πιο γεμάτο και σταθερό άκουσαν τα αυτιά μου την χρονιά που εκπνέει.

7

2010-12-14T10:01:00.003+02:00

Best Coast-Crazy For You (Mexican Summer Records,July 27 2010)

Με λίγα λόγια:Ηλιόλουστη,απαλή Bethany Consentino στο αμάξι,στις διακοπές,στο mp3,παντού.Η φετινή μου αδυναμία,για αυτό και τόσο ψηλά.

8

2010-12-13T11:14:00.004+02:00

Ariel Pink's Haunted Graffiti-Before Today (4AD Records,June 8 2010)

Με λίγα λόγια:Όσο πάνε οι συνθέσεις του αγαπημένου Ariel Pink γίνονται όλο και πιο στοιχειωμένες και εθιστικές.Στο ύφος του είναι ο καλύτερος ασυζητητί και αυτό είναι το καλύτερο album του.

9

2010-12-12T11:33:00.002+02:00

Crystal Castles-Crystal Castles (Fiction Records,May 24 2010)

Με λίγα λόγια: Απλοική...'videogame' music ή μήπως κάτι παραπάνω;Όπως και να χει όλο το album καταφέρνει να προκαλεί κύματα κεφιού και χορού μέχρι τελικής πτώσης με σχεδόν όλα τα tracks να ξεχωρίζουν.

10

2010-12-11T16:20:00.003+02:00

Anika-Anika (Invada,Stones Throw Records,October 25 2010)

Με λίγα λόγια:Η χαοτική μουσική της εφαρμόζει τέλεια σε αυτήν την συγκλονιστική φωνή που μόνο ως μεταμοντέρνας Nico μπορεί να περιγραφεί.Ίσως το καλύτερο ντεμπούτο της χρονιάς,περιέχει σίγουρα ένα από τα αγαπημένα τραγούδια μου για φέτος,το Terry.(δυστυχώς δεν μπορώ να το ανεβάσω)

11

2010-12-10T11:27:00.005+02:00

Kanye West-My Beautiful Dark Twisted Fantasy (Rock-A-Fella Records,November 22 2010)

Με λίγα λόγια:Με ενοχλεί από παλιά ο Kanye σαν προσωπικότητα.Με ενοχλεί και το μεγαλεπήβολο concept αυτού του album.Όμως δεν γίνεται από αντίδραση και μόνο να το αφήσω έξω από τα καλύτερα albums αυτής της χρονιάς.Οι παραγωγές είναι ιδιοφυείς,τα samples και οι μελωδίες εμπνευσμένες και θέλει πολύ ψάξιμο για να βρεις μία έστω μέτρια στιγμή σε όλο το album.Δεν περίμενα να το πω ποτέ,αλλά ο...'τρελάρας' έχει το respect μου.

12

2010-12-09T10:20:00.003+02:00

Warpaint-The Fool (Rough Trade Records,October 25 2010)

Με λίγα λόγια: Τα κορίτσια είναι παραπάνω από καλλίφωνα και ταλαντούχα και ενώ ξεχώρισαν ήδη από το εκπληκτικό πρώτο ep,το album ήταν ακόμη καλύτερο.Μαζί με μια άλλη κυρία που θα την βρούμε ψηλότερα,η έκπληξη της χρονιάς για εμένα.

13

2010-12-08T11:05:00.003+02:00

Diamond Rings-Special Affections (Secret City Records,October 25 2010)

Με λίγα λόγια:Ο αγαπητός John O'Regan,λατρεία μου από το πρώτο single του 'All yr songs' που βρίσκεται και στο album τα κατάφερε να κάνει την διαφορά φέτος.Μιλάει για μεταμόρφωση,και έχει μία δυναμική πεισματάρικη φωνή που ξεχωρίζει.

14

2010-12-07T17:22:00.002+02:00

Broken Bells-Broken Bells (Coloumbia Records,March 9 2010)

Με λίγα λόγια:Όπου το βάζει το χεράκι του ο James Mercer,των λατρεμένων The Shins,πάντα κάτι καλό βγαίνει.Ροκ,αγαπημένο,καλό και απολαυστικό.

15

2010-12-06T10:27:00.003+02:00

Ceremony-Rocket Fire (Killer Pimp Records,April 27 2010)

Με λίγα λόγια:το πιο shoegaze album της χρονιάς;Παίζει.Υποτιμημένο και παραμελημένο, σίγουρα πάντως.Κάπως έτσι θα ακούγονται οι A Place to Bury Strangers σε καλές στιγμές τους,και για να μην παρεξηγηθώ μου αρέσουν κι όλας.

16

2010-12-05T13:22:00.003+02:00

Perfume Genius-Learning (Turnstile Records,June 21 2010)

Με λίγα λόγια: Ο κατά κόσμον Mike Hadreas εκφράζει το προφανές,αυτό που όλοι λίγο ως πολύ νιώθουμε,μόνοι και βασανισμένοι,με πανέμορφα ευαίσθητες μελωδίες και στίχους που στοιχειώνουν.Ένα must για τους απανταχού bipolars.

17

2010-12-04T10:07:00.002+02:00

The Drums-The Drums (Moshi Moshi,June 7 2010)

Με λίγα λόγια: Ευτυχώς έβγαλαν αυτό το δίσκο οι Drums και απέδειξαν ότι ακόμη υπάρχουν ταλέντα στην κιθαριστική ποπ.Άπειρες ακροάσεις (ειδικά καλοκαιρινές) και εμπνευσμένες μελωδίες με τα τέσσερα μέλη να στέκονται ίσα δημιουργώντας μία ηχητική ισορροπία που σπανίζει.

18

2010-12-03T10:44:00.004+02:00

The New Pornographers-Together (Matador Records,25 April 2010)

Με λίγα λόγια:Η μάχη ήταν μεταξύ αυτού και το Volume 2 των She&Him και ένας θεός ξέρει πόσο αγαπώ την Zooey Deschanel.Το Together είναι άρτιο και απαλό χωρίς να γίνεται αδιάφορο ούτε στιγμή,και πολύ εθιστικό χωρίς να επιτελεί κάποια μουσική πρωτοπορία,τουλάχιστον για το ύφος των New Pornographers.

19

2010-12-02T10:46:00.003+02:00

Titus Andronicus-The Monitor (XL Recordings,March 3 2010)

Με λίγα λόγια: Ένα concept album για τον Αμερικάνικο Εμφύλιο,με εντυπωσιακούς (για εμένα)guests, χωρίς να χάνεται μέσα στο μεγαλεπήβολο του όλου εγχειρήματος,χωρίς περιττή φανφάρα και επιδειξιομανία,ένα πραγματικά πορωτικό rock album.

20

2010-12-01T10:18:00.005+02:00

The Tallest Man on Earth (Dead Ocean Records,April 13 2010)

Με λίγα λόγια: νεο-folk χωρίς τάσεις μεγαλομανίας,με πρωταγωνιστές την δυναμική,αυτάρκη φωνή του σαγηνευτικού Kristian Matsson και μια κιθάρα,και με κρυμμένες εκπλήξεις στους στίχους.

Λίγο πριν

2010-11-29T18:19:00.003+02:00

Ένα σύντομο σχόλιο θα ήθελα να κάνω όσο αφορά την λεγόμενη και blogovision,στην οποία θα συμμετέχω για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.

Δεν μου αρέσει να μιλάω πολύ σε τούτο εδώ το ιστολόγιο.Και τον τελευταίο καιρό η ανάγκη για έκφραση των συναισθημάτων μου εξωτερικεύεται με διάφορους άλλους τρόπους,χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχω εγκαταλείψει την εμμονική και ακατάληπτη συγγραφή κειμένων,που τόσο με ανακουφίζει.Έχω καταπώς μπλοκάρει,σαν ένα μωρό που κοιτάζει γύρω και δεν αναγνωρίζει παρα μόνο σχήματα και χρώματα.Θα μου έρθει όμως.

Όπως προείπα ένας από τους λόγους που με έχει κρατήσει συγκροτημένη το τελευταίο διάστημα,το οποίο έχει αποβεί ένας μίνι γολγοθάς,είναι η μουσική.Επειδή υπάρχει εγώ είμαι λίγο καλύτερος άνθρωπος και δεν μπορώ να φανταστώ καν την καθημερινότητα μου χωρίς να μου αγκαλιάζει τα αυτιά.Τόσο απλά,τόσο μελοδραματικά και ναι,τόσο κλισέ.

Η επιλογή των album που θα παρελάσουν εδώ τις επόμενες μέρες είναι καθαρά συναισθηματική.Δεν μου πήρε πάνω από μισή ώρα αφού ήξερα πολύ καλά με ποιους δίσκους έκλαψα,γέλασα,ανακουφίστηκα,χόρεψα,παρηγορήθηκα στην αγκαλιά μου.Δεν έχω δεύτερες σκέψεις,δεν υπολογίζω ούτε τις κριτικές,ούτε τα ρεύματα,ούτε τα hypes.Χωρίς να σημαίνει κάτι αυτό για κάποιον που όλα αυτά τα λαμβάνει υπ'όψιν του!

Να ευχαριστήσω κι εγώ λοιπόν με την σειρά μου τον διοργανωτή και όλους όσους συμβάλλουν με τον τρόπο τους σε αυτό το πολύ πολύ ενδιαφέρον γεγονός!

New Slang

2010-11-02T11:27:00.002+02:00

Περπατώντας πάνω κάτω σε ένα δωμάτιο,σε πεζοδρόμια,σε πόλεις ολόκληρες,λατρεύντας τα ρετρό παιχνίδια ,χαμογελώντας ηλιθιωδώς σε αγνώστους,κάνοντας την επαγγελματική μου επανάσταση,πίνοντας,χορεύοντας,οδηγώντας προς το συνάπειρο αρρωστημένα μεσημέρια με δυο φίλες ωραίες κοιμωμένες,βουτώντας σε κρυστάλλινες βάθρες και λαχταριστά ποτήρια ούζο,σπέρνοντας την περιουσία μου δεξιά κι αριστερά,δοκιμάζοντας την μονογαμία,μιλώντας με τους φίλους μου για τη ζωή,το νόημα,τη μουσική,το σεξ,το σεξ,το σεξ,αγαπώντας πιο βαθιά,πιο καθαρά και πιο επίπονα,σκύβοντας πάνω από μεθυσμένα κεφάλια που κοιμούνται και παραμιλούν,τρέχοντας στα σκοτάδια μαζί με ένα σκύλο,κοιτώντας τα φεγγάρια από βοτσαλωτές παραλίες,βλέποντας το αβαταρ του online,διαβάζοντας γυναίκες συγγραφείς,πίνοντας σε ένα υπόγειο με μαγικές ιδιότητες,μιλώντας με δημάρχους,δασάρχες,και καλούς μπάτσους,βγάζοντας τη γλώσσα για να καταπιώ τις καταιγίδες,γελωντας με δάκρυα χαράς,βάφοντας μαλλιά εμμονικά,και κυρίως αγαπώντας τον μόνο λόγο που με κρατάει συγκροτημένη.Κάτι 45αρια των Beatles.

Αυτές ήταν οι απαντήσεις στην ερώτηση 'Τι έκανες ένα χρόνο και;'

I am back.

An amazing Decade

2009-12-31T16:49:00.005+02:00

Οι μεγάλοι σχολικοί διάδρομοι/ξανθά σπαστά μακριά μαλλιά/γεύση τσιγάρου στο στόμα,στα μανίκια/αποστειρωμένες φοιτήτριες/το φυσικό/οι Velvet Underground/η Μήλος/το γκρι καπέλο/άρρωστες διακοπές στην Καβάλα/το νησί μας/χορός χορός και ξανά χορός/τρύπες στη μύτη/το παλιό πράσινο αυτοκίνητο χωρίς φρένα/το νισάν/το ανακριτικό τροχαίας στην Πάτρα/πάρτυ της οδού Χ./το παλιό παλιό mad/έρωτας στην θεμιστοκλέους και κωλέττη/μια κιθάρα,μια φωνή/τοίχος δωματίου γραμμένος παντού/με τα πόδια ως το Μέμφις/Πάντειος/η Ίντριγκα/βινύλιο των Beatles/κόκκινα δάκρυα σε μπορντώ καναπέ/η θέα από το μπαλκόνι της οδού Ρ./εσύ που ποτέ δεν ήρθες εκείνο το βράδυ/τα καστανά της μάτια να κοιτάνε μια σκάλα/χρόνια σιωπής μεταξύ μας/ ρακές στην Κυψέλη/βαρετές δουλειές του ποδαριού/κόκκινα καστανά μαλλιά/αρμυρές πεταλίδες/αμμόλοφοι και όνειρα/γρατζουνιές στην κοιλιά/μηνύματα επιφανειακά/ψεύτικα σ'αγαπάω/αληθινά σ'αγαπάω/μαύρο σατέν σορτσάκι/κλάμματα δυο ώρες πριν φύγει το καράβι/βιαστική μετακόμιση/κινέζικο και ισχνά φώτα/Always better on Holidays/πνιγηρές μπορντώ κουρτίνες/μάι τάι στο ποπ/γλάροι στα πατήσια/δουλειά σοβαρή/δουλειά με προοπτικές/pale blue eyes/συγχώρεση/η Κοτζιά το βράδυ με τον Ν./μάτια που χαμογελάν/μάτια που μου σώσανε τη ζωή/Μαζί Ποτέ/μια μούτζα στη διαφημιστική/χάδια σε ένα καναπέ τις μικρές ώρες/ένα μικρό πράσινο χαρτάκι στο πορτοφόλι μου/φακίδες παντού/γλυκιά ντάγκλα στο μοναστηράκι/μια αδυναμία που δεν θα σβήσει ποτέ/το Παρίσι/η Βαρκελώνη/η παρέα μου ,η καλύτερη του κόσμου/ένα ξημέρωμα Χριστουγέννων να κοιτάμε πολύχρωμα λαμπάκια αγκαλιασμένοι/ένα άλλο στην πλατεία Ομονοίας να μου σφίγγει ο Κ. το χέρι/πικ απ/ούζο στο αεροπλάνο/η δική μας μουσική/βροχή και Crosby Stills Nash & Young/Σέριφος και γιόγκα μάστερ/κουράγιο/κρασί και σκατά/κυρίες και κύριοι όλα λάθος/καυτός ήλιος/αληθινή βαθιά αγάπη/ποτέ ξανά μοναξιά/crazy holidays/οι go-betweens/παγκάκια στο κρύο/χιόνι στις ράγες/αιώνια εφηβεία/λάθη/ξανά αλλαγές/η ύπαρξη σου που έχει ριζώσει στην καρδιά μου/σχέδια για άλλα δέκα είκοσι άπειρα χρόνια γνωριμίας/σωστά/λάθη/κλάμματα/γέλια/αγκαλιές/τσακωμοί/αγάπη/φιλία/πόνος/έρωτας/πόνος ξανά/ να κοιτάμε την απίθανη αυτή ζωή σκασμένοι στα γέλια πίνοντας ένα μαρτίνι τα ξημερώματα.

No1...&No1

2009-12-20T19:09:00.001+02:00

decade

Strokes- Is This It (RCA)

Αύτο ήταν;Πάρτυ,ποτά,ατελείωτος χορός και φιγούρες στο Last Night,κλάμματα έξω από το Κόρτο Μαλτέζε,αγάπη για την παλιά γειτονιά,φοιτητές και μετακομίσεις στα εξάρχεια,μία εποχή που ήρθε και μας σάρωσε,θρυλικές γνωριμίες της οδού Χρ,τίποτα ίδιο με πριν,το rock'n'roll της παρέας μου,της καλύτερης παρέας του κόσμου.Αυτό ήταν.

2009

Animal Collective- Meriweather Post Pavillion (Domino)

Σα να ξυπνάς μετά από έναν υγρό οργασμό,ένα εμμονικό ξέσπασμα,μία απελευθερωτική πράξη.Αληθινό,ουσιαστικό και δε μοιάζει με τίποτα και κανέναν άλλον.Νούμερο ένα,με διαφορά.

No2...&No2

2009-12-19T15:56:00.005+02:00

decade

Godspeed You!Black Emperor-Lift your Skinny fists Like Antennas to Heaven (Constellation)

Τα λόγια είναι απλά περιττά για αυτό το σοκαριστικό,γυμνό αριστούργημα.Με καθόρισε και με δίδαξε την εσωστρεφεια,αν και μου ταλαιπώρησε τα (τρυφερά τότε) αυτιά μου

2009

The Pains of Being Pure at Heart-POBPAH ( Slamberland Records)

Έχω πολύ καιρό να αγαπήσω έτσι δίσκο,να ενθουσιαστώ με την απλότητα του να χορέψω χοροπηδώντας στο άκουσμα του,να αφιερώσω το Everything With You και να το εννοώ.Έξοχο,γλυκό,απλούστατο indie pop.

No3...&No3

2009-12-18T11:31:00.005+02:00

decade

Black Rebel Motorcycle Club- B.R.M.C. (Virgin)

Μετά την ακρόαση του πρώτου κομματιού του δίσκου (τον ύμνο love burns) όλα τα υπόλοιπα ήταν ψιλά γράμματα.Ορόσημο του δύσκολου έρωτα,του αλκοόλ,μιας όχι-και-τόσο-sunshine περιόδου,των βαμμένων μαύρων ματιών,των ταξιδιών στο εξωτερικό.Ανεκτίμητος,ανεξήτιλος.

2009

Antony and the Johnson's-The Crying Light (Secretly Canadian)

Το σπαρακτικό ύφος του Antony,μπορεί να είναι για περιορισμένα γούστα,καθώς και η σκληρά αυτοβιογραφική εξιστόρηση του στα τραγούδια του,όμως εμένα μου έμαθε ότι καμιά φορά καλό είναι να σε παρασέρνει σε θλιμμένες σκέψεις μία απλά θεική φωνή.Καθόλου επιφανειακό,όπως κατηγορήθηκε,το Crying Light ειναι μία σειρά απογυμνωμένων ψυχαναλυτικών συνεδρίών,βουβά δυνατό,σοκαριστικά μελωδικό και τρυφερό.

No4...&No4

2009-12-17T13:44:00.004+02:00

decade

Of Montreal-Hissing Fauna Are you the Destroyer (Polyvinyl)

Αυτό το album 'σκίζει' στα δύο μία δεκαετία,μουσικά πάντα μιλώντας ,σαν όλα να ήταν απλά μέχρι  το 'The Past is a Grotesque Animal' και τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο.Ένα αριστούργημα,μια γροθιά στο στομάχι,ένα στοιχειωμένο,σκοτεινό και παράλληλα φωτεινό album.

2009

Fever Ray-Fever Ray (Rabit Records)

Η αγαπημένη μου γυναικεία φωνή για φέτος,μυστικιστική,στριφνή και τόσο μα τόσο γοητευτική.Και το If I Had A Heart είναι ένας ύμνος,με τη βουβή του θλίψη να σε κυριεύει.

No5...&No5

2009-12-16T12:15:00.004+02:00

decade

Animal Collective -Meriweather Post Pavillion (Domino)

Θα τα πούμε (αρκετά) παρακάτω!

2009

Girls-Album (True Panther Sounds)

Γιατί είναι σπάνιο να συνδυάζεις στον ίδιο δίσκο κομμάτια με τα οποία ξεσπάς σε λυγμούς ( hellhole ratrace) και κομμάτια στις μελωδίες των οποίων λιώνεις τις σόλες σου από το χορό (lust for life).Μία υπέροχη ισορροπία ανάμεσα στη χαρά και τη λύπη.

No6...&No6

2009-12-15T11:17:00.004+02:00

decade

Do Make Say Think- Goodbye Enemy Airship the Landlord is Dead (Constellation)

Το συγκεκριμένο πόνημα τους πρόκειται για ένα μεγαθήριο θορύβου και patterns πάνω στα οποία στήθηκε η υπόλοιπη δισκογραφία τους,πάντα εξελισσόμενη βεβαίως και προσαρμοσμένη στα χρόνια.Ήταν ο δεύτερος δίσκος σε αυτό το ύφος που μπόρεσα να αγαπήσω (ο πρώτος είναι μέσα στην πεντάδα) και μόνο για τον ύμνο Minmin που στοίχειωσε τους μετεφηβικούς μου εφιάλτες.

2009

The Antlers- Hospice (Frenchkiss Records)

Αν και το θεωρώ κατά μεγάλο μέρος τροφή για την θλίψη ,αν λάβουμε υπ'όψιν και το θέμα του δίσκου τα τραγούδια είναι τόσο όμορφα ραφιναρισμένα με φωνητικά που 'sigourrosίζουν (!)' έντονα,το ξέχασα πολλές πολλές φορές στο repeat.

No7...&No7

2009-12-14T11:56:00.004+02:00

decade

Amorphous Androgynous- The Isness

Δεν μπορώ να περιγράψω την συναισθηματική αιώρηση που νιώθω με αυτόν τον δίσκο.Με έκανε να διευρύνω τους ορίζοντες μου,μουσικά και μη.

2009

The xx-xx

Βρίσκω το minimal ύφος του,τα βελούδινα φωνητικά του και τις ξεχωριστές μελωδίες άκρως πρωτότυπες σαν συνδυασμό.Μου έκανε μεγάλη αίσθηση και το πόσο επίκαιρο ήταν μετά τις καλοκαιρινές διακοπές που συντρόφευσε την κλασική post vacation depression.

No8...&No8

2009-12-13T16:10:00.003+02:00

decade

The Shins-Wincing the Night Away (Sub Pop)

Δε συναντάς συχνά τραγούδια 'που θα σου αλλάξουν τη ζωή'.Εμένα μου την έσωσαν ,το Phantom Limb, ένα τρελό καλοκαίρι στα νότια και άπειρα δάκρυα για πεθαμένες φιλίες με το Australia,Sleeping Lessons στο Παλλάς,μία θύελλα συγκίνησης.

2009

Bat For Lashes- Two Suns ( Parlophone)

Πως γίνεται αυτό το θεικό πλάσμα να τα έχει όλα; Και υπέροχη εμφάνιση και ένα βελούδινο λαρύγγι που προκαλεί ανατριχίλες και στους πιο σκληροπυρηνικούς και τρομερό ταλέντο;Σαρώνει με την απίθανη ύπαρξη της και ειλικρινά ελπίζω να μην απογοητεύσει εμάς τους μαγεμένους.

No9...&No9

2009-12-12T17:09:00.005+02:00

decade

The Avalanches-Since i Left you ( Modular Recordings)

Είναι οι αρχές της δεκατίας που κλείνει και ένα ανώριμο χαζοχαρούμενο κορίτσι σε ένα σπίτι κάπου στο κέντρο πετυχαίνει στο Mtv το Since i Left You.Και κοιτάει σα χαζεμένη ένα από τα πιο ωραία κλιπ με ένα από τα πιο ωραία τραγούδια,μια εικόνα μαγική μια στιγμή καθοριστική για τις μετέπειτα μουσικές επιλογές..

2009

Passion Pit-Manners (Columbia,Frenchkiss Records)

Το Manners για κάποιο λόγο το αγόρασα σε cd και κατέληξε να συντροφεύει οδηγικές στιγμές τρόμου ,κλάμματα ,απογοητεύσεις,υστερικά γέλια να βγαίνει από το cd player για να μπει η Αρλέτα,εφηβικές διακοπές με δέκα χρόνια καθυστέρηση.Δε νοοείται 2009 χωρίς το Manners.

No10...&No10

2009-12-11T12:04:00.005+02:00

decade

Κόρε Ύδρο-Φτηνή Ποπ για την Ελίτ (Capitol)

Θα κουράσω αλλά θα πω ξανά ότι στην δεκαετία έχω κινηθεί συναισθηματικά.Πιστεύω πως είναι το σπουδαιότερο ελληνικό album της δεκαετίας και μουσικά αλλά έντυσαν τόσα πολλά σκηνικά μου με τα στοιχειωμένα λόγια τους που καμιά φορά ακόμη μου είναι δύσκολο να το ακούω.Εξαιρετικοί και πολύ πιο πάνω από πολλούς άλλους.Για μένα.

2009

Horrors-Primary Colours (XL)

Και μόνο γιατί σε παίρνει και σε σηκώνει,είναι σκληρό αλλά όχι επιτηδευμένα,δεν το θεωρώ σπουδαίο ή αξιομνημόνευτο είναι όμως σίγουρα διασκεδαστικό,cool και σου φτιάχνει τη διάθεση στο λεπτό.

No11...&No11

2009-12-10T12:39:00.005+02:00

decade

Peaches-Teaches of Peaches (Kitty-Yo,XL Recordings)

Εμένα αυτή εδώ η αξιόλογη κυρία μου έμαθε σε ολίγον τρυφερή ηλικία πως να απενοχοποιώ την συγκεκαλυμμένη σεξουαλικότητα της μουσικής.Βγήκε,τα είπε όλα χύμα και προκάλεσε με παιχνιδιάρικο τρόπο,είτε πουλώντας 'ελαφρότητα' είτε φτηνά 'φάτε μάτια ψάρια'.Γιατί να κολλήσεις σε κάτι τέτοιο όμως όταν τα τραγούδια της τα βάζουμε ακόμη στα πάρτυ μας;(ναι,κάνουμε ακόμα πάρτυ)

2009

Silversun Pickups-Swoon ( Dangerbird)

Στην αρχή είχε συμβεί μία παρεξήγησις,καθότι εγώ που μου άρεσε το Carnavas το Swoon το βρήκα μακρύ σε διάρκεια και με κοιλιές.Παρόλο που ισχύουν όμως και τα δύο εξακολουθώ να μην σταματάω να το ακούω,διότι αυτά τα άξια παληκάρια (και η Nikki βέβαια) είναι σπουδαίοι απλά,στο live με πείσαν.Και το Panic Switch μέσα στα καλύτερα tracks της χρονιάς,χωρίς δεύτερη κουβέντα.

No12...&No12

2009-12-09T13:52:00.005+02:00

decade

Arcade Fire- Funeral (Merge,Rough Trade)

Δύσκολο στην αρχή και κατόπιν καθώς ωρίμαζα εγώ ερχόταν κι αυτό μαζί,με ακολουθούσε.Και επειδή το live τους είναι μεγαλύτερο απωθυμένο και από τον πρώτο καταπιεσμένο μου έρωτα.

2009

Jack Penate-Everything is New (XL)

Από τα πιο διασκεδαστικά albums που βγήκαν στο 2009,μου δείχνει ότι καμία σχέση δεν έχει το εύπεπτο με το επιφανειακό,τον αγαπώ σχεδόν όσο τον συμπατριώτη του και μεγάλη μου αδυναμία Jens Lekman.

No 13...&No 13

2009-12-08T14:27:00.005+02:00

decade

Bon Iver-For Emma,Forever Ago ( Jagjaguwar,4AD)

Γιατί μου έμαθε να αγαπάω με πάθος τα ευαίσθητα αγόρια,γιατί είναι ένα πανέμορφο παζλ του 2008,για το αξεπέραστο 'skinny love',για την φωνή του Vernon που προκαλεί και από μόνη της ωφέλιμο πόνο.

2009

Flaming Lips-Embryonic (Warner)

Ποτέ δεν άνηκαν στις προσωπικές μου αδυναμίες τούτοι εδώ και πάντα μου την έσπαγε το hype τους.Για κάποιο λόγο τους θεωρώ το λάβαρο του δήθεν ψαγμένου τυπακίου.Το ομολογώ όμως ότι το Embryonic είναι ένα μικρό θαύμα που λόγω προκατάληψης δεν έλιωσα στο παίξιμο και μόνο όμως για το Watching the Planets αξίζει τη θέση στην εικοσάδα.

No14...&No 14

2009-12-07T12:01:00.004+02:00

decade

Architecture in Helsinki-In Case we Die ( Tailem Bend,Bar/None Records,Moshi Moshi Records)

Αυτοί οι συγκεκριμένοι με έκαναν να νοιώσω την ανάγκη να κυνηγήσω την χαμένη μου παιδικότητα με πανέμορφα φωνητικά και τόσο όμορφη ποπ που αν την έκανα κι εγώ κάπως έτσι θα ήθελα να ακούγεται.

2009

Wild Beasts-Two Dancers (Domino Records)

Αποδυκνείουν πόσο καλό μπορεί να είναι κάτι που με την πρώτη ακρόαση δε σε κερδίζει (ναι,το ομολογώ).Μπορεί να έχει την θέση του στην εικοσάδα μου γιατί παρέα με αυτό παραιτήθηκα από τη δουλειά μου,μπορεί για την εκπληκτική κομματάρα " We still got the taste dancin in our tongues' όπως και να έχει,έχει μετρήσει πάμπολλες ακροάσεις.

No15...&No15

2009-12-06T11:58:00.005+02:00

decade

Plush-Underfed (Sea Note 2004)

Επειδή δεν μπορώ παρα να μην κινηθώ συναισθηματικά όσο αφορά την δεκαετία.Επειδή είναι καλύτερο από το Fed.Και γιατί ο ήχος του περιγράφει ακριβώς τις δομές μας.

2009

Handsome Furs- Face Control (Sub Pop)

Νομίζω πως όταν τους άκουσα πίστεψα στην νεκρανάσταση ενός είδους που πνέει τα λοίσθια,όλα μου άρεσαν,τα φωνητικά,οι μελωωδίες,ο δυναμισμός τους το γεγονός ότι είναι ζευγάρι (μου κανε συνειρμό,πως να το κάνουμε).

No 16...&No 16

2009-12-05T12:23:00.005+02:00

decade

Μαλακία που δεν έιχαμε screamadelica στα 00's είχαμε όμως αυτόν τον δυναμίτη με το ακατανόμαστο τραγούδι που μισούσαμε να αγαπάμε,και το εναρκτήριο track που επιτέλους μας έβγαλε από τη χρονοκάψουλα των 60's και δεχτήκαμε-σαν παιδιά και εμείς- την καινούρια,επιθετική δεκαετία.

2009

Ελπίζω να μην έχω γίνει τόσο φαιδρή ώστε ότι κάνει να μου αρέσει,το logos όμως είναι καλό μόνο και μόνο για το an orchid( ή το Shelia.ή το Kid Klimax) που όπως έλεγα και πιο πάνω κάποτε κάποιοι μας βgάλανε από την χρονοκάψουλα των 60's και κάποιοι μετά ήρθαν να μας ξαναβάλουν για ένα μίνι τριπ.

No17...&No 17

2009-12-04T11:27:00.008+02:00

decade

Archive - You all look the same to me (Hangman Records)

Μπορεί το again αποτέλεσε το απανταχού λάβαρο του κάθε πικραμένου και εδώ στην Ελλάδα να το λιώσαμε' όπως άλλωστε συνηθίζουμε άμα πάρουν πρέφα οι σταθμοί του κώλου ένα ωραίο κομμάτι,όμως ο δίσκος είχε μέσα το και το Meon,το Numb και το παραπονιάρικο Now and Then,εργαλείο στα χέρια του γκρινιάρη.Για αυτά και μια αθώα βραδιά στο Λυκαβηττό.

2009

Volcano Choir-Unmap (Jagjaguwar)

Μπορεί φέτος τα ακούσματα μου να μην κινήθηκαν σε τόσο θολά μουσικά επίπεδα όμως όταν ο εκπληκτικός Justin Vernon ξεδιπλώνει το πλούσιο ταλέντο του σε κάτι'έξω' από αυτόν (σε σύγκριση με το μοναδικό 'For Emma for Ever Ago')και μας δίνει tracks όπως τα 'Sleepymouth','Still' δεν μπορούσα να αντισταθώ. Γιατί ενώ είναι 'ψυχρό',σε ζεσταίνει.

No 18...&No 18

2009-12-03T10:48:00.004+02:00

decade

Franz Ferdinard-Franz Ferdinard (Domino Records)

Γιατί το Take me Out το χορέψαμε όσο κανένα άλλο ακόμη και στο μπαρ της θεμιστοκλέους που έχει κλείσει χρόνια τώρα.Για τους στίχους του Jaqueline που ήταν κι αυτοί κομμάτι των θεμελίων στο τότε σπίτι μας.Γιατί το This Fire το ουρλιάζουμε εκστατικά μέχρι σήμερα,γιατί το 2004 ήταν το τέλος μιας μαγικής εποχής.

2009

Mary Onettes-Islands (Labrador)

Όχι επειδή είναι πρωτότυπο,γιατί δεν είναι,χωρίς βέβαια να λείπουν δυνατές στιγμές( The Disappearence of my Youth)και όμορφες dream pop μελωδίες,είναι όμως ξεχωριστό με έναν διαφορετικό τρόπο στο δικό μου κεφάλι,σαν ένα ιδανικό κλείσιμο της πιο παρανοικής χρονιάς της δεκαετίας.

No 19...& No 19

2009-12-02T12:37:00.005+02:00

Καλό μήνα και από μένα παρουσιάζω με λίγα περισσότερα λόγια από εχθές( για την ακρίβεια με λόγια) τα νούμερο 19 μου.

decade

Ενώ αυτό:

ήταν μεγάλο δέλεαρ για υψηλές θέσεις στην 20αδα της δεκαετίας,γιατί πως να το κάνουμε συμμετέχει κι ο Νίκος ο Δάσκαλος και τέτοιο μουστάκι δεν μπορεί παρά να εγγυάται την ποιότητα δίπλα στη (θεά) Φυλιώ τελικώς με κέρδισαν αυτοί:

γιατί αν και είναι αλήθεια ότι είναι μακριά από τις καλές καλές και συνεκτικές στιγμές τους είναι ακόμη Manics.Και για τη φωνή του James πάντα.Και επειδή ήμασταν 18 και δεν το ξεκολλούσαμε από το (τότε) cd player.Και για το Let Robeson Sing φυσικά.Και το Miss Europa Disco Dancer.

2009

Mountain Goats-The Life of The World to Come (4AD)

λιγάκι εσωστρεφές ακούστηκε στα αυτιά μου,άλλωστε μυστήριοι πάντα ήταν οι Mountain Goats,το αποσυνδέω από το 'θρησκευτικό΄backround που έστω και συνειρμικά αποκτά και μου αρέσει ακόμη περισσότερο ο τρόπος που σπαράζει στα τραγούδια,στα drums,μία σχεδόν μυστυκιστική συντροφιά.

No 20 &...No 20.

2009-12-01T08:54:00.006+02:00

decade

Tinariwen-Amassakoul (World Village-2004)

2009

Mos Def-The Ecstatic (Downtown)

Une fille pas du tout.

2009-09-01T09:50:00.002+02:00

Θα μπορούσα να μαι σαν κι αυτήν την κοπελίτσα,πήγε διακοπές με ένα σκάφος,του καλού της και αναρωτιόταν αν φαινόταν χαζή να διαβάζει cosmopolitan.Ναι,φαινόταν.Θα μπορούσα όμως,θα πήγαινε κάτι στραβά άραγε;Δεν θα χα διαβάσει Μπόρχες ποτέ,δεν θα χα σκεφτεί την θεωρία του χάους κι ούτε θα την εφάρμοζα στο κεφάλι μου,θα είχα σύντροφο και θα του γελούσα ηλίθια στο τηλέφωνο,δεν θα είχα γνωρίσει τον τύπο αυτόν ποτέ και να τον είχα γνωρίσει θα με κορόιδευε,αλλά ποιός ξέρει μπορεί και να με κοροιδεύει και τώρα,μπορεί και να γελάει με μένα και με τον τρόπο που ηλίθια φέρομαι,που άλλα λέω κι άλλα εννοώ(γιατί θεέ μου να ντρέπομαι έτσι;),μακάρι να ξερε πως μερικές φορές αιωρούμαι και κλαίω με David Bowie,πάνε μέρες που έχω σταματήσει να πεινάω και όλο πίνω και φέρομαι ηλίθια,έκλεισα τα αυτιά μου το πρωί,ευχήθηκα να μην υπήρχα,άυπνη,στεγνή και ένοχη όπως ποτέ ξανά,λέω να κάνω μια περφορμανς να βγάλω την μήτρα μου και να την κάψω,δεν πρέπει να κάνω παιδιά ποτέ,δεν μπορώ να το κάνω αυτό σε κανέναν άνθρωπο από ανάγκη και από μοναξιά,από απελπισία μπορώ να την βγάλω να την φάω και να λάμπει στον ζεστό ήλιο,ζεστό αίμα,όμορφα να χύνεται από το στόμα μου,ίσως δεν γράψω ποτέ τελικά όλα αυτά που θέλω,δεν βγαίνουν από το μικρό μου στόμα,δεν μπορώ,σε ρώτησα αν ήξερες το Yes it Is,δεν το ξερες,δεν πειράζει δεν κλαίω συχνά,σφίγγεται κάτι μέσα μου και απλά στεγνώνει το στόμα μου,το κορμί μου,τρέμω δεν ανοίγουν τα χείλια μου,δεν μιλάω,να μπορούσα να πω όσα σκέφτομαι,δεν υπάρχω είμαι ένα διαφανές πνεύμα,ένα αστείο,δεν μιλάω,δεν κλαίω,παραλύω στον ύπνο μου και το μυαλό μου ξυπνάει,φρίκη μόνο φρίκη,δεν είχα μιλήσει για αυτό από τα 15 μου,στο είπα εσένα 10και χρόνια μετά,δεν ξέρω,όταν με άγγιξε ο Μ. το Σάββατο αηδίασα,έφυγα,όχι έτσι βέβαια,δεν μπορούσα να φύγω έτσι μετά από σχεδόν 8 χρόνια,αλλά δεν τον άφησα να με αγγίξει,σκεφτόμουν εκείνον και πως θα ήταν να ξάπλωνε μόνο κοντά μου,μόνο αυτό,τρελαίνομαι,καίω,διαβάζω από την αρχή τα βιβλία μου σα να πεθαίνω,θα κρατήσω σφιχτά κλειστά μάτια μου με βία,να ήμουν σαν αυτό το κορίτσι να έσβηνα τα πάντα να ησύχαζα κάποτε,τυλιγμένη με ζεστές κουβέρτες,μόνη μου,στον κόσμο μόνη μου,φρικάρω κι εγώ με τον εαυτό μου συνέχεια μηννομίζεις,μακάρι να ήμουν αφελές κορίτσι,μακάρι να ήμουν άλλη,μεγάλωσα ακούγοντας αυτήν την ευχή από άλλα στόματα,και τώρα,ύστατη στιγμή την προφέρω κι εγώ αυτήν την λέξη.."Μα..κά..ρι..."

1

2008-12-19T10:36:00.005+02:00

Bon Iver

For Emma,For Ever Ago (Jagjaguwar)

Ο κύριος Justin Vernon μας ήρθε με ένα από τα πιo ποιητικά ονόματα για group και ένα από τα πιο μελό χειμωνιάτικα εξώφυλλα για albums και ένα πανέμορφο τίτλο και είχε κερδισμένο τον αγώνα από τα αποδυτήρια.Το ομολογώ.Όταν το Flume,το Skinny Love το For Emma γίνονται το soundtrack της καθημερινότητας και καταφέρνουν εν τω μέσω μιας ηλιόλουστης χώρας να δίνουν τόσο παραστατικά γλυκιές πινελιές χειμώνα ,μιλάμε για έναν τραγοδοποιό από τους λίγους με έναν δίσκο άρτιο χωρίς να γίνεται περίπλοκος ή πειραματικός,με δόσεις πρωτόλυου ρομαντισμού και μελαγχολίας που σαγηνεύουν και τέλος με ένα αποτέλεσμα τόσο δυνατό στο σύνολο του,μουσικά και συναισθηματικά,που δεν θα μπορούσε να είναι νούμερο ένα με διαφορά,μεγάλη διαφορά από τα υπόλοιπα.

http://www.myspace.com/boniver

http://www.boniver.org/

2

2008-12-19T10:08:00.002+02:00

Black Mountain

In τhe Future (Jagjaguwar)

10 (+3) μίνι καταιγίδες κλεισμένες σε ένα album,το δέυτερο για τους Black Mountain .Αιφνιαδιαστικά δυνατό album,ξεχωρίζει με διαφορά από τα υπόλοιπα της χρονιάς στο ύφος του και με έκανε να αναφωνήσω στην πρώτη κι όλας ακρόαση...Επιτέλους!Κάτι πραγματικά συναρπαστικό!Κομμάτια όπως το Tyrants και το Stormy High παίρνουν κεφάλια και δεν ξεχνιούνται εύκολα ενώ το καλύτερο ,νομίζω,πως είναι ότι οι Black Mountain σε αυτό το album καταφέρνουν να συνθέσουν-ερμηνεύσουν με πρωτοτυπία,πάνω σε ένα είδος μουσικής που ελάχιστα πράγματα έχουν μείνει 'ανεξερεύνητα' και μάλλον εκεί βρίσκεται το μυστικό επιτυχίας τους.

http://www.blackmountainarmy.com/

http://www.myspace.com/blackmountain

3

2008-12-18T13:49:00.002+02:00

Fleet Foxes

Fleet Foxes(Sub Pop)

Οι Fleet Foxes συμπτωματικά ανήκουν στην ίδια δισκογραφική με τους άλλους λατρεμένους μου και ultra respect Τhe Shins.Επίσης,και δεν ξέρω πόσο συμπτωματικό είναι αυτό τρύπωσαν και στα πιο μύχια συναισθήματα μου,όπως και οι προαναφερόμενοι.Το,πραγματικά,μαγευτικό White Winter Hymnal φέρνει έναν γλυκό 60's πολυφωνικό αέρα,ενώ το album στο σύνολο του,και χωρίς να ξεχωρίζω κανένα κομμάτι,αποτελεί μια ηλιόλουστη βουτιά σε ήχους του σήμερα αλλά και νοσταλγικούς συνδυασμός που,μάλλον,το κάνει τόσο απίστευτα ακαταμάχητο και με έναν μοναδικό και υπέροχο τρόπο όσο και να σε ταξιδεύει στο παρελθόν πείθει ότι ναι,διαμορφώνει σταδίακά μία καινούρια ελαφρώς πιο απλουστευμένη era στην Αμερική.

http://www.myspace.com/fleetfoxes

4

2008-12-17T09:59:00.002+02:00

Fuck Buttons

Street Horrrsing (ATP Recordings)

Σε ποιό σύμπαν ζούνε αυτά τα δύο παιδιά από το Bristol δεν ξέρω και δεν θέλω να ξέρω,μου φτάνει που στο Street Horrsing βγάζουν μία ενέργεια τόσο ωμή και ειλικρινή που δεν ήξερα τι με είχε χτυπήσει.Λένε γι αυτούς ότι η μουσική τους ακούγεται σαν το τέλος του κόσμου,και δεν έχουν και άδικο.Η μουσική τους,όσο προσωπικά και να μου προκαλεί μία αίσθηση ασφυξίας την επόμενη στιγμή μου προκαλεί ταχυπαλμία και ευφορία,ίσως κάπως έτσι να είναι και το τέλος του κόσμου...Τα απόκοσμα παραμορφωμένα φωνητικά(αν καν μπορεί κάποιος να τα περιγράψει έτσι)συμπληρώνουν καίρια και 'γεμίζουν' αλλά χωρίς να είναι και απαραίτητα κατά τη γνώμη μου,καθώς από μόνα τους τα tracks χωρίς επαναλήψεις ή περιττό φανφαρισμό αποτελούν αυτοτελή μικρά αριστουργήματα.

http://www.myspace.com/fuckbuttons

5

2008-12-16T11:09:00.003+02:00

Vampire Weekend

Vampire Weekend (XL)

Αυτή η χαρωπή παρέα από το μακρινό New York με πρωτοστάτη τον εκκεντρικό Ezra Koenig ίσως έδωσε μια ελπίδα σε μια pop indie σκηνή που έπνεε τα λοίσθια.Με το ομώνυμο ντεμπούτο τους δεν ήταν έρωτας με την πρώτη..ακρόαση,αλλά σταδιακά.Εκτός από το όλο fun και το θετικό mood τους και την εμφανή διαφορετικότητα τους δεν άγγιξαν ούτε ευαίσθητες χορδές όπως ενδεχομένως άλλα albums ούτε εμβάθυναν ,πολύ,μουσικά.Όμως(ένα μεγάλο όμως)κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα album με συνεκτικότητα και μια απλότητα και χαρά που ορισμένες φορές είναι απαραίτητη.Περιέργως ,δεν είναι πιο αγαπημένοι από τους Shearwater για παράδειγμα ή τους A Silver Mt Zion ,αλλά,το ομολογώ,μέτρησε περισσότερες ακροάσεις το album τους.

http://www.vampireweekend.com/

http://www.myspace.com/vampireweekend

6

2008-12-16T10:33:00.004+02:00

Three Silver Mt Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band
13 Blues for 13 Moons ( Constellation)

Ο Efrim Menuck,που τόσο έχει ξεδιπλώσει το ταλέντο του με τους αξέχαστους Godspeed You!Black Emperor,χαρίζοντας μου μία από τις πιο συγκλονιστικές συναυλίες που έχω δει,προσθέτει τα σθεντόρια φωνητικά του στο ξέχειλο από ποίηση 13 Blues for 13 Moons το οποίο παίρνει κεφάλια τόσο με τις ενορχηστρώσεις κομματιών,που λίγο λίγο γίνονται όλο και πιο 'εύκολα' στα αυτιά χωρίς να χάνουν τίποτα από την ποιότητα τους και με τον ήχο ελαφρώς πιο τραχύ και σκληρό, και έρχεται στο τέλος να κλέψει δια παντός καρδιές με τον σπαρακτικό ύμνο 'Blindblindblind'.

http://www.tra-la-la-band.com/

7

2008-12-14T13:47:00.004+02:00

Glasvegas
Glasvegas (Columbia)

Πολυσυζητημένοι οι Glasvegas,έχοντας δημιουργήσει και αυτοί με την σειρά τους ένα hype γύρω από το όνομα τους,και για ακόμη μια φορά θα πω:όχι αδίκως.Το ύφος τους δεν αλλάζει σε κομμάτι από κομμάτι(με φωτεινή εξαίρεση την surf στιγμή στο I'm Gonna Get Stabbed)αλλά καθένα με τον τρόπο του είναι προτώτυπο και ντυμένο με τα φωνητικά του James Allan και την υπέροχη σκωτσέζικη προφορά(οκ,γούστα είναι αυτά)που προσδίδει πολύ χαρακτήρα και τσαμπουκά ακόμη και στις πιο ελαφριές στιγμές τους, απογειώνει ακόμη και τα μέτρια κομμάτια και τους κάνει να ξεχωρίζουν από τον σωρό rock-indie συγκροτημάτων.Τελικά έχουμε ένα album πραγματικό δυναμίτη και το Whitey ένα τραγούδι που παίζει σε λούπα στο κεφάλι μου.

http://www.myspace.com/glasvegas

8

2008-12-14T13:10:00.004+02:00

MGMT
Oracular Spectacular(Columbia)

Ναι,εντάξει έχουν hype οι The Management ή καλύτερα MGMT(πολύ πιο εύηχο το δεύτερο).Αλλά όχι άδικα.Το Oracular Spectacular, δεν είναι ένα album με χιτάκια ευκαιριακά, που τα ακούς μια φορά και μετά τα ξεχνάς. Όπως ο απόλυτος χορευτικός ύμνος για φέτος Kids με τον οποίο λιώσαμε σόλες,όπως το σπουδαίο Electric Feel που μπολιάζει μια disco αισθητική με πιο σύγχονα synths και είναι κομματάρα,αλλά και το πιο mainstream Weekend Wars.Συμπέρασμα;Είναι σπάνιο να είναι της 'μόδας' ένα album και ταυτόχρονα καθόλου υπερτιμημένο,τα φωνητικά να μην ήταν τόσο αδιάφορα σε στιγμές και θα χτυπούσε κατευθείαν νούμερο 1!

http://www.myspace.com/mgmt

9

2008-12-12T11:00:00.004+02:00

She & Him

Volume One (Merge)

Αυτή και αυτός.Και μελωδίες γλυκές σαν ζάχαρη.Και η φωνή της τρυφερή και δυνατή παράλληλα.Και οι στίχοι να στάζουν,πότε μέλια,πότε πικρία,σαν τον έρωτα ένα πράμα.Και μια διασκευή στους λατρεμένους Beatles.Είναι λίγο πιασάρικο το concept,αλλά οι Zooey Deschanel και ο M.Ward είναι και πολύ ταλαντούχοι και στο Volume One καταφέρνουν να πλανάται ένας ανεπιτήδευτος ρομαντισμός που κάνει ακόμη και τους πιο σκληρόκαρδους από εμάς να χαζογελούμε κρυφά,μία με το Sentimental Heart,μία με το Change is Hard και μία με το 'χιτάκι' Why do you Let me Stay here.All in all,ακούγεται διαχρονικό εμπερικλείοντας και μια 60's νοσταλγία και ίσως ξεχαστεί πιο εύκολα από τα υπόλοιπα top 20 albums αλλά αφήνει μια γλυκιά γεύση και χαμόγελο μετά τις (πολλαπλές) ακροάσεις.

http://www.sheandhim.com/sheandhim.php

10

2008-12-12T10:04:00.007+02:00

M83

Saturdays=Youth (Mute)

Μ83 ή αλλιώς Αnthony Gonsalez,τον νεαρό που είχαμε την τιμή να δούμε και live στην Αθήνα.Με την πολύ εύστοχη συνεργασία με την Morgan Kibby ,που είναι αυτή η αιθέρια ονειρική φωνή που χαιδεύει τα αυτιά μας(χμμ...σαν να χρησιμοποιείται πολύ αυτή η φράση τώρα τελευταίως)σε tracks όπως το Up! μας δίνει ένα album που σαν να ψηλαφεί τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 με την όλη αθωότητα των synths να πρωταγωνιστεί και να μπερδεύεται με τα ξωτικίσια φωνητικά της Morgan μου κόλλησε στο μυαλό και στο mp3 player για εβδομάδες.Στο τέλος ,τέλος δεν έχει κάτι που να αλλάζει τον χάρτη της μουσικής τόσο συκλονιστικά και πρωτοπόρα όμως με έναν ανεπαίσθητο τρόπο η αύρα του Saturdays=Youth στοίχειωσε το μυαλό και την καρδιά και με έκανε για μήνες να τραγουδώ "Somenody lurks in the shadows...yeah,yeah,yeah".

http://www.myspace.com/m83

11

2008-12-10T22:53:00.004+02:00

Santogold
Santogold(Atlantic,Lizard King)

Η,κατά κόσμον,Santi White είναι αυτή η άγρια φωνή που φτάνει στα αυτιά μας μέσα από το 1ο album της. Μπερδεύοντας με μεγάλη επιτυχία dub,reggae με punk και hip hop,είναι σαφές ότι έχει τις δυνατότητες να το κάνει βέβαια,παρουσιάζει ένα album τίγκα στον δυναμισμό και τον τσαμπουκά με κορυφαίες στιγμές όπως το Shove It και τα 'σπάει' σε σημεία τόσο πολύ που σε κάνει να αναρωτιέσαι τι σε χτύπησε!

http://www.myspace.com/santogold

12

2008-12-10T22:11:00.005+02:00

The Bug
London Zoo (Ninja Tune)

Παρέλαση απο mc's σε αυτό το album του Kevin Martins και όλοι μαζί να συνθέτουν μία παλέτα με σκούρα κυρίως χρώματα μιας και το,πολυσυζητημένο φέτος,dupstep κινείται σε σκοτεινά dub και...hip hopίζοντα μονοπάτια!Στο τέλος το album γίνεται τόσο διασκεδαστικό και πορωτικό που λιώνει από το παίξιμο(και οι σόλες από τον χορό),εύκολο' χωρίς να γίνεται εμπορικό (που σαφώς δεν είναι κακό,έτσι;)και περιέχει ίσως το καλύτερο τραγούδι που άκουσα για φέτος( Poison Dart).

http://www.myspace.com/thebuguk

13

2008-12-10T21:39:00.005+02:00

Lindstrom
Where You Go I Go Too (Feedelity)

Παιρνόντας μέσα από ένα ηλεκτρονικό επεξεργασία ό Νορβηγός Hans-Peter Lindstrom απλούς synth ήχους καταφέρνει με ένα μοναδικό στην κυριολεξία τρόπο να δημιουργεί ένα soundtrack για ένα άνευ προηγουμένου τριπάρισμα(με την καλή,την μουσική έννοια πάντα!).Όσο...cheesy και να θεωρείται η επιμήκυνση των tracks (το ομώνυμο με τον τίτλο του album αγγίζει τα 29 λεπτά!)δεν γίνεται ούτε για μια στιγμή βαρετό,ούτε καν στις νοσταλγικές 80's στιγμές του και με το ομώνυμο track να αποτελεί το highlight του album χωρίς να κλέβει,παρ'όλα αυτά, δόξα από το πιο εθιστικό θα έλεγε κανείς Grand Ideas και το πιο μυστηριακό The Long Way Home μας δίνει 55 λεπτά σαφής,υπνωτιστικής απόλαυσης.

http://www.myspace.com/feedelity

14

2008-12-08T10:02:00.004+02:00

Why?

Alopecia

Ένα album-μωσαικό το Alopecia,η τρίτη δουλειά των Αμερικάνων Why?.Αυτό σημαίνει πως ,ακούγοντας το είναι δύσκολο να εντοπιστεί που ακριβώς κινούνται μουσικά καθώς κάθε κομμάτι αλλάζει ύφος,συναίσθημα,θεματολογία...κι όμως αυτή η αλλόκοτη εναλλαγή synths και κιθαρών, σκληρών κατά φάσεις μπασογραμμών μπερδεμένων με ψυχεδελικά γυρίσματα και έπειτα ανάλαφρη pop είναι που το κάνει δύσκολο να αντισταθείς και να μην πατήσεις το repeat.Αφήστε που είναι και εθιστική αυτή η λίγο ένρινη και συνάμα γοητευτική φωνή που παραπονιέται " As I lay me down to fall asleep with my demons dying and my pilot light weak"...

http://www.myspace.com/whyanticon

15

2008-12-06T19:15:00.004+02:00

Of Montreal
Skeletal Lamping(Polyvinyl)

Μετά το εξαιρετικό ,απογειωτικό Hissing Fauna..Are you the Destroyer...τι;Στα πολύ κλασικά τους η παρέα της αγαπημένης μου ιδιαίτερης περσόνας(λέγε με Kevin Barnes)με όμορφη ,ανέμελη indie pop-rock τόσο καλή που από την μια στιγμή στην άλλη μπορεί με την ίδια ευκολία να αποτελεί το ιδανικό soundtrack μιας βραδιάς στο λούνα παρκ και από την άλλη να βιάζει την προαναφερθείσα εικόνα με τους απίστευτους στίχους του(που αξίζει να προσέξεις-αποστηθίσεις-ενίοτε αφιερώσεις).Κακά τα ψέματα.Δεν είναι το καλύτερο τους album.Όμως,πως γίνεται ένα group που αυτοβασανίζεσαι μέσα από αυτό που μερικές φορές τείνει να μοιάζει με μουσική παράνοια έχοντας δημιουργήσει ένα εντελώς δικό τους στυλ(προσωπικά δεν μπορώ να το περιγράψω κάπως όταν με ρωτούν.Λέω απλά,είναι οι Of Montreal!),να μην βρίσκεται μέσα στα αγαπημένα;Α.Και μην ξεχνάμε ότι κουβαλάει και το απίστευτο κομμάτι Gallery Piece το Skeletal Lamping.

www.myspace.com/ofmontreal

16

2008-12-05T09:47:00.005+02:00

Shearwater

Rooks (Matador Records)

Ένα μικρό θαύμα έκαναν οι Shearwater στο πέμπτο στουντιακό τους album (αλλά το πρώτο που βγάζουν με την Matador Records). O Jonathan Meiburg των Okkervil River και ,ιδρυτικό μέλος των,τώρα,πολυπληθέστερων Shearwater,βάζει τα δύνατά του και με χειμωνιάτικη διάθεση συνθέτει ένα album που όσο εσωστρεφές και να γίνεται σε σημεία,δεν 'χαλαρώνει' ούτε στιγμή ενώ τα σχεδόν σπαρακτικά φωνητικά του ώρες ώρες (Rooks,Leviathan Bound,I was a Cloud) διαπερνούν το δέρμα και αγγίζουν ευαίσθητα σημεία σε σημείο ανατριχίλας. Χωρίς και πάλι να θεωρώ το φωνητικό κομμάτι το πιο ενδιαφέρον του album(η προσεκτική προσθήκη διάφορων μουσικών οργάνων 'γεμίζει' χαλαρά πιο πολύ των ήχο τους) άκουσα κάτι που στο σύνολο του με διακτίνησε σε υγρά,ομιχλώδη επαρχιακά τοπία.

http://www.myspace.com/shearwater

http://www.shearwatermusic.com/

17

2008-12-04T09:44:00.003+02:00

Sigur Ros

Með suð í eyrum við spilum endalaust

Περνάμε στην παγωμένη Ισλανδία και σε ένα group που μόνο ιδιαίτερες δουλειές έχει να μας επιδείξει. Οι αγαπημένοι Sigur Ros έχουν ένα μαγικό τρόπο να τραγουδούν στα 'δύσκολα' και 'ξένα' για εμάς ισλανδικά και,όχι μόνο να μην ξενίζουν το αυτί,αλλά και να ντύνουν την μουσική τους με ένα βελούδινο κάλυμμα εύηχο μεν,καθόλου αδιάφορο και εύπεπτο δε. Μετά την κοιλιά του takk το með suð í eyrum við spilum endalaust ήρθε σε καίρια στιγμή,ηχογραφήθηκε σε πληθώρα τόπων(Ρεϊκιαβικ,Νέα Υόρκη,Λονδίνο,Αβάνα) και χωρίς να περιέχει καινούριους breakthrough πειραματισμούς(εκτός από το πρώτο τραγούδι τους τραγουδισμένο σε αγγλική γλώσσα)είναι πιο γλυκό,πιο ακουστικό και σαφώς πιο ποιητικό(μία και μόνο ακρόαση του συγκινητικού inní mér syngur vitleysingur που σε ελέυθερη μετάφραση σημαίνει Inside me a Lunatic Sings ή κάτι τέτοιο,θα σας πείσει).Ένα άκουσμα τόσο καθαρό,τόσο απαλό,τόσο,τελικά,πανέμορφο που προσφέρεται για ώρες χαλάρωσης και ελέυθερης ονειροπόλησης.

http://www.sigurros.com/main/home/

18

2008-12-03T10:52:00.006+02:00

British Sea Power

Do you Like Rock Music? (Rough Trade)

Πολύ προβληματίστηκα με αυτό το album.Προσπαθώντας να μείνω ανεπηρέαστη από τα ηχηρά ονόματα που έβαλαν το χεράκι τους στην παραγωγή ( Efrim Menuck,Howard Bilerman,Graham Sutton) με την πρώτη ακρόαση στα αυτιά μου έφταναν αψύς indie-rock μελωδίες,ολίγον επικές ,ολίγον τι στομφώδης .Εκεί όμως που με κέρδισαν οι BSP στις επόμενες ακροάσεις μου ήταν ο συδυασμός ευφυών στίχων που "κόλλησαν" πάνω στις σκληρές γραμμές των κιθάρων,όπως ακριβώς θα έπρεπε. Με σαφές highlight το Waving Flags (ο στίχος 'You are astronomical fans of alcohol' μου προκάλεσε ένα παρατεταμένο χαμόγελο) αλλά προσωπικά αγαπημένα τα 'We close our eyes' και 'No Lucifer' Οι BSP μπορεί να μην καταφέρνουν αυτό που έκαναν με το ντεμπούτο τους το 2003 αλλά παραμένουν μία πολύ καλή indie rock μπάντα και κρατούν ψηλά το επίπεδο χωρίς βέβαια να λείπουν ατέλειες και μικρές...'κοιλιές' στο album.

http://www.britishseapower.co.uk/

http://www.myspace.com/britishseapower

19

2008-12-02T01:36:00.007+02:00

Koushik
Out My Window (Stones Throw Records)

Ο κατά κόσμον Koushik Ghosh στο δεύτερο του πόνημα,ένα album σαν ζεστό ηλιοβασίλεμα. Ο Koushik με τις εντυπωσιακές του συνεργασίες (λέγε με Caribou,Four Tet,Madvillain) δημιούργησε ένα album στο οποίο τα tracks με την αρμονική τους ροή παρασέρνουν σε υποσυνείδητα ταξίδια,ακόμη και στην μέση της πρωινής,συννεφιασμένης Κηφίσίας και με τα απαλά,σχεδόν ανεπαίσθητα αλλά πανέμορφα φωνητικά του καταφέρνει να απογειώσει το αποτέλεσμα .Πέρα από την γλυκιά εξάρτηση που προκαλεί το 'Lying in the Sun' και το αγαπημένο μου 'See You' όλος ο δίσκος είναι ένα μικρό διαμαντένιο πρίσμα το οποίο περικλύει πολλές εκφάνσεις του πολυσχιδούς αυτού καλλιτέχνη που τόσο αβίαστα περνάει απο το hip hop στο ψυχεδελικό στοιχείο καλύπτοντας ένα ευρύ μουσικό φάσμα και παρ'όλα αυτά χωρίς καθόλου επιτηδευμένο ύφος.Simply (amost) perfect και exactly my cup of tea που λένε και οι φίλοι στην Γηραιά Αλβιώνα.

http://www.myspace.com/koushik

20

2008-12-01T10:22:00.006+02:00

Καλημέρα σε όλους-ες!
Καταρχήν να πω ότι μόνο ένας τόσο σοβαρός λόγος όσο η μουσική θα μπορούσε να αναστήσει το παρόν ιστολόγιο ,και γι αυτό να ευχαριστήσω τον καλό μου φίλο που μου έδωσε την ιδέα συμμετοχής στο Top 20.
Πάμε,λοιπόν...

Atlas Sound

Let The Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel (Kranky Records)

Atlas Sound ή Bradford James Cox ( frontman των γνωστών Deerhunter) σε ένα σόλο album στο οποίο επιδίδεται σε shoegaze ονειρικές αναζητήσεις, με αρκετά στοιχεία pop και ambient και με μεγάλη ευκολία μπορεί να ασκήσει τόση γοητεία ώστε να αφεθείς αρκετές ώρες έχοντας στο repeat της playslist. Το πιο όμορφο στοιχείο είναι πως τα tracks που κυλούν όμορφα το ένα μέτά το αλλό αποτελούν μεν κομμάτια του ίδιου παζλ ,διατηρώντας όμως μια μοναδικότητα που σε "φυλακίζει". Ένα άψογο soundtrack για σχεδόν κάθε συννεφιασμένο πρωινό Κυριακής.

http://www.myspace.com/bradfordcox