Δοκιμάζω νέους ρόλους σε μία και μόνο ταινία,'Πεθαίνοντας στην Αθήνα' την λένε,και κάποιος μου λέει ότι εγώ είμαι επτάψυχη και δεν πεθαίνω,είναι μακριά μου,είναι κοντά μου,και μπορεί και να κρατάει το ουράνιο τόξο στα χέρια του,την λύση τον χρυσό κύβο που θα δώσει τις απαντήσεις,ίσως και να ναι καλύτερος από το άοσμο αιμάτινο τσιμέντο που έρχεται και με σφίγγει στα όνειρα μου-κόκκινο το χρώμα της ημέρας-
'πως θα το πάρετε,κυρία,καλοψημένο;'
καίνε όλα μέσα μου-καλοψήνονται-είναι 31 και οι εμμονές της την τρελαίνουν,είναι δυστυχισμένη άραγε,είναι ευτυχισμένη;γιατί δεν με κοιτάει ποτέ,αξίζω την ταλαιπωρία μου,και μια ζεστασιά που νιώθω καμμιά φορά,προσπαθούσα να υποτάξω την καρδιά μου,να μην χτυπάει τόσο δυνατά,κι αν την άκουγες και νόμιζες ότι όντως υπάρχει;
Ξεχύνομαι στον ύπνο μου και διεκδικώ την ζωή μου,βλέπω αγκαλιές βλέπω μάτια που κλαίνε αίμα,κατάρες,το νεκρωμένο μου κορμί,η απέναντι μιλάει στο τηλέφωνο κλείνει θέσεις στα περιοδικά,γιατί δεν βαριέται;Της μιλάω και μιλάω μόνη μου,δεν πειράζει 10 ώρες εδώ μέσα ας μιλάω και μόνη μου,ας μιλάω στην οθόνη,σε φανταστικούς τρίτους,μετά στα όνειρα μου ξαναζώ την αγκαλιά,ζωντανή στο μπράτσο μου ένα χέρι,με σφίγγει,απαλό,δεν μπορώ χωρίς,απαρνήθηκα και την σιχαμένη επαφή,το μηχανικό πάνω κάτω του,επειδή δεν μπορώ χωρίς,δενμπορώ να συνεχίσω αυτήν την πρόταση όμως,καταλαβαίνεις τα πάντα,γελάς,πλατιά,γελάω στον καθρέφτη μου,χορεύουν οι σκέψεις του άλλου τώρα μέσα μου και τα 'γιατί' του,πάλι εξωκοσμικά χυμένη σε απορίες,που δεν μπόρεσε τότε να συμβεί,θ' αλλάζαμε την ζωή μας,αυτοαναφορικέ μου εφιάλτη,αν δεν τότε θα.
