Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο ένα.

(Ένα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ για ακόμη μια χρονιά στους διοργανωτές και σε όσους δουλεύουν για να βγει το αποτέλεσμα. It was a blast.)


The Weeknd - House of Balloons (Self Released, 2011)

"Bring your love, baby I can bring my shame
Bring the drugs, baby I can bring my pain
I got my heart right here, I got my scars right here
Bring the cups, baby I can bring the drink
Bring your body, baby I can bring you fame
That's my muh'fuckin words too, just let me muh'fuckin love you"






#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)
#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)
#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)
#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)
#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)
#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)
#6 Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)
#5 Fleet Foxes - Helpnessness Blues (Sub Pop, 2011)
#4 Lykke Li - Wounded Rhymes (Atlantic, 2011)
#3 James Blake - James Blake (A&M, Atlas, 2011)
#2 Summer Camp - Welcome to Condale (Moshi Moshi, 2011)

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο δύο.


Summer Camp - Welcome to Condale (Moshi Moshi, 2011)

Ήταν ένα χρόνο και κάτι μήνες πριν, λίγο μετά το άψογο καλοκαίρι του 2010 που το Round The Moon, το πρώτο single των Summer Camp έφτασε στα αυτιά μου, άγγιξε τον εγκέφαλο μου, γέμισε καλοκαίρι την ψυχή μου. Με αυτό το EP στα αυτιά μου για ένα χρόνο πέρασα πολλά, το είχα ψηλά. Και μετά ήρθε το Welcome to Condale να μου θυμίσει πόσο ποπ και απλό κορίτσι είμαι κατά βάθος, πλάτος, μήκος. Αν παίρναμε ψυχοτρόπα θα ανοίγαμε το cd και θα έβγαινε ένας εκτυφλωτικός ήλιος από μέσα και μετά ένα δροσερό καταβρεγμένο αγόρι/κορίτσι (ανάλογα τα γούστα) που θα μας αγαπούσε για πάντα. 





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)
#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)
#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)
#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)
#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)
#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)
#6 Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)
#5 Fleet Foxes - Helpnessness Blues (Sub Pop, 2011)
#4 Lykke Li - Wounded Rhymes (Atlantic, 2011)
#3 James Blake - James Blake (A&M, Atlas, 2011)

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο τρία.


James Blake - James Blake (A&M, Atlas, 2011)

Φορέστε τα ακουστικά σας και μπείτε στο μέλλον. Το είδος με το οποίο καταπιάνεται ο πιτσιρικάς Blake είναι ένα θλιμμένο, μινιμαλ dubstep που καθόλου θυμωμένο ή βίαιο δεν είναι. Μία απόλαυση για τα αυτιά, μια έκπληξη και λίγο μετά ένα μεγαλείο που ανοίγεται πίσω από κάθε κομμάτι (με highlights την διασκευή Limit To Your Love που μας κάνει και κλαίμε ή το σπαρακτικό Why Don't You Call Me) αρκούν για να μιλάμε για ένα από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς και μία νέα πόρτα στη μουσική.





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)
#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)
#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)
#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)
#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)
#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)
#6 Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)
#5 Fleet Foxes - Helpnessness Blues (Sub Pop, 2011)
#4 Lykke Li - Wounded Rhymes (Atlantic, 2011)

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο τέσσερα.


Lykke Li - Wounded Rhymes (Atlantic, 2011)

Ας αφήσουμε στην άκρη τον αγαπητό κάγκουρα που μέχρι πρότινος πίστευε πως Lykke Li είναι το πιο καυτερό πιάτο στο μενού ινδικού εστιατορίου και άξαφνα μπήκε στον κόσμο του το I Follow Rivers. Πολλά άκουσα, ακόμη και ότι αυτός ο δίσκος δεν αξίζει και τόσο, λόγω της ευρείας αποδοχής του. Αλλά σε καμία περίπτωση, το γεγονός ότι πήραν ένα κομμάτι και το σοδομίσανε με ότι ρεμιξ μπορεί άνθρωπος να σκεφτεί και το εξορίσανε σε χαμηλωμένα αμάξια δίπλα στον Οικονομόπουλο, δε σημαίνει ότι δεν είναι κομματάρα. Όπως και το υπόλοιπο album που λεπτό με το λεπτό σε κερδίζει και τολμώ να πω, έχεις ελάχιστες αδιάφορες στιγμές. Λευτεριά στη Lykke Li λοιπόν, έκανε έναν υπέροχο δίσκο και το αξίζει. 





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)
#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)
#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)
#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)
#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)
#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)
#6 Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)
#5 Fleet Foxes - Helpnessness Blues (Sub Pop, 2011)

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο πέντε.


Fleet Foxes - Helplessness Blues (Sub Pop, 2011)

Το παραδέχομαι πως η πρώτη αγάπη και παντοτινή είναι το ντεμπούτο τους, το παραδέχομαι ότι δεν το άκουσα άπειρες φορές, όμως όπου παίζει ο Robin Pecknold - διαχρονικός μου έρωτας, η μαγική του χροιά με λυγίζει και με γεμίζει συναισθήματα. Περισσότερο πολύπλοκος αλλά παραμένοντας πανέμορφος, αυτόν τον δίσκο θέλω να πιστεύω πως θα τον ακούω για πολλά χρόνια. 






#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)
#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)
#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)
#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)
#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)
#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)
#6 Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο έξι.


Jamie Woon - Mirrorwriting (Polydor, 2011)

Απαλός και κάπως σέξι δίσκος, καρφώθηκε στο μυαλό μου για αρκετό καιρό. Παντρεύει μυστηριωδώς το mainstream ήχο με το R'n'B αλλά όχι μόνο, δυσκολεύομαι να ορίσω καθαρά το είδος του album, αλλά λίγη σημασία έχει γιατί η μουσική είναι συναίσθημα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η φωνή του Jamie Woon πρωταγωνιστεί και κλέβει σε όλες τις στιγμές του album την παράσταση. 





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)
#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)
#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)
#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)
#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)
#7 Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο εφτά.


The Rural Alberta Advantage - Departing (Paper Bag Records, 2011)

Με διαφορά το καλύτερο indie rock album που άκουσα φέτος, τα φωνητικά είναι σπαρακτικά, οι κιθάρες αιχμηρές και τα τύμπανα γρήγορα, έτσι όπως πρέπει δηλαδή. Απλοί και τίμιοι, αλλά παράλληλα βαθιά πορωτικοί, οι Καναδοί Rural Alberta Advantage ελπίζω να ήρθαν για να μείνουν και να ξεχωρίσουν σε ένα μουσικό κόσμο που τα περισσότερα πράγματα που πλέον μας εκπλήσσουν είναι ηλεκτρονικής προέλευσης. 





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)
#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)
#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)
#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)
#8 ΕΜΑ - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο οχτώ.


EMA - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions, 2011)

Την ΕΜΑ την φαντάζομαι σε ένα καπνισμένο, υγρό περιβάλλον, ίσως σε ένα άδειο αμέρικαν μπαρ να γρατζουνάει την κιθάρα της κοιτάζοντας το κενό και να συνθέτει το Grey Ship. Ένας δίσκος απίστευτα δυνατών συναισθημάτων με εκείνη να απογυμνώνεται μέσα από τη μουσική της, θαρραλέα, βασανισμένη αλλά, βράχος, με το πιο όμορφο και ζεστό χαμόγελο του κόσμου. 





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)
#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)
#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)
#9 Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο εννιά.


Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop, 2011)

Αδιαμφισβήτητα βασίλισσες των girl groups για το 2011, έβγαλαν έναν δυνατό και καπνισμένο δίσκο, με ευαισθησίες τύπου Coming Down, που ένας μύθος λέει πως αν το ακούσεις μετά τις 3 το βράδυ η καρδιά σου μεταμορφώνεταιι σε μέλι Κυθήρων, αλλά και τσαμπουκαλεμένες νότες όπως το εναρκτήριο Always Looking. Ακούγεται μονορούφι, σαν την κατάποση του μπέρμπον που το συνοδεύει.







#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)
#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)
#10 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol)

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο δέκα.

 Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome (Capitol, 2011)

Αυτό εδώ το album, το οποίο βρίσκει την έμπνευση του στα spaghetti westerns (τρέχα γύρευε δηλαδή) μπήκε στο play και ξεχάστηκε να πατηθεί το stop. Μου άρεσε τόσο πολύ μέχρι ασυναίσθητα, έμαθα να σιγοτραγουδάω όλους τους στίχους και με έκανε να συμπαθήσω λίγο παραπάνω τη Norah Jones, μόνο και μόνο για τον τρόπο που ερμηνεύει το αγαπημένο μου Season's Trees. Να, δείτε: 





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop)
#11 Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown)

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο έντεκα.


Modeselektor - Monkeytown (Monkeytown, 2011)

Μπορεί να είμαι πιο πολύ της κιθάρας, άλλωστε τίποτα δεν κάνει την καρδιά να χτυπήσει τόσο δυνατά όσο ένα rock n roll κομμάτι, ωστόσο αν ένα ηλεκτρονικό album είναι καλό, με πορώνει. Το Monkeytown το άκουσα αρκετά φέτος, δεν ξέρω αν φταίει η συμβολή του Thom Yorke, ή τα πολύ ωραία μπάσα, εγώ πάντως το αγάπησα. 





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)
#12 Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop, 2011)

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο δώδεκα.


Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop, 2011)

Ένας δίσκος σαν ένα χάδι από το χέρι που λαχταράς, σαν την καλοκαιρινή αύρα την ώρα που σουρουπώνει και είσαι ακόμη στην παραλία με υγρό μαγιό πίνοντας μπύρες και κοιτάζοντας τον κοκκινομωβ ορίζοντα, ένας δίσκος για αυστηρά καταπιεσμένα ρομαντικά αυτιά. 





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 
#13 Rapture - In the Grace of Your Love (DFA)

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο δεκατρία.


The Rapture - In the Grace of Your Love (DFA, 2011)

Κέφι, χορός κι ένα απ' τα καλύτερα τραγούδια για φέτος (how deep is your love).  Μία επιστροφή που μας έραψε τα στόματα όλους εμάς που λέγαμε πως η καλή τους μουσική τελείωσε κάπου στο 2002. Εντυπωσιακό δε ότι είναι από αυτούς τους δίσκους που κολλάνε παντού και στα πάντα. Τύπου 'βάλε ένα Come Back to Me, μετά πάει και latin". 






#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)
#14 Radiohead - The King of Limbs (Self Released) 

Νούμερο δεκατέσσερα.


Radiohead - The King of Limbs (Self Realeased, 2011) 

Για την κλίμακα Radiohead μιλάμε για ένα μέτριο album, για την κλίμακα γενικότερης μουσικής αντιδρούμε σαν έρημος μετά από μακρόχρονη περίοδο λειψυδρίας  στην καταρρακτώδη βροχή. Θα πήγαινε αδιαμφισβήτητα στη δεκάδα, με λίγο πιο δυνατά tracks. 





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)
#15 Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο δεκαπέντε.


Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds, 2011)

Σαφέστατα μελοδραματικότεροι και με επικά στοιχεία, περισσότερο απ'όσα θα μπορούσαμε να αντέξουμε τη σήμερον - μίνιμαλ - ημέρα, παρ' όλ' αυτά συγκινητικοί και συναισθηματικοί όπως ποτέ άλλοτε. Τα έχω ξαναπεί και στο προηγούμενο album, την ίδια στιγμή που θες να αυτοαναφλεγείς θέλεις και να τρέξεις χαρούμενος σε ένα λιβάδι μαργαρίτες. 






#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)
#16 Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks)

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο δεκάξι.


Panda Bear - Tomboy (Paw Tracks 2011)

Στον Panda Bear δεν έχει μιλήσει κανείς για την μουσική λιτότητα, ή την γαλήνια αίσθηση που αποκομίζεις με την μουσική, παρ'  όλ' αυτά το Tomboy περιέχει και καθαρά φωνητικά και πιο απλές συνθέσεις. Ένα album δαιδαλώδες, από αυτά που σε αναγκάζουν να τα ακούς χωρίς να κάνεις τίποτα άλλο, χωρίς όμως να σε κουράζει. 





#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)
#17 Real Estate - Days (Domino)

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο δεκαεφτά.

Real Estate - Days ( Domino, 2011)

Αν το Days ήταν φωτογραφία θα ήταν ένα κορίτσι με όμορφα ξανθά μακριά μαλλιά κ τον απογευματινό ήλιο να τη λούζει, με τις αχτίδες του να ερωτοτροπούν με το δέρμα της. Ευτυχώς το δεύτερο κ σαφώς ανώτερο από το πρώτο τους album βγήκε να μου θυμίσει πως μερικές φορές η μουσική είναι το φως που λαχταράμε σε θεοσκότεινες σπηλιές. 




#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)
#18 Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software)

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο δεκαοχτώ.


Ford and Lopatin - Channel Pressure (Software, 2011)


Φωτορυθμικά πράσινα, κόκκινα, μπλε και τακούνια με χρυσόσκονη. Ένας δίσκος που ίσως δεν έχει πολύ δυνατά σημεία ή highlights αλλά είναι ότι πρέπει για ζέσταμα για μια νύχτα γεμάτη παρελθοντολάγνα πάρτι. Αν είσαι και άνθρωπος των synth και κάθε μέρα σκέφτεσαι πόσο γαμάτα ήταν τα 80's, βρήκες τον ήχο σου στο 2011. 




#20 Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records)
#19 Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar)

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο δεκαεννιά.

Bon Iver - Bon Iver (Jagjaguwar, 2011)

Λίγες φωνές έχω αγαπήσει έτσι όπως του Bon Iver, και περάσαμε αρκετά βράδια να τσακωνόμαστε γιατί δεν μου έδωσε ένα ισάξιο του For Emma, For Ever Ago album να έχω να περνάω τόσες κι άλλες τόσες στιγμές μαυρίλας. Παρ' όλ' αυτά εδώ μας δίνει κάτι σαφώς ωριμότερο και αρκετά πιο στρωτό, χωρίς να χάνει την ψυχή του ή την φρεσκάδα του. Άλλοι το χαρακτήρισαν αριστούργημα, μάλλον δεν θα είχαν ερωτευτεί τόσο δυνατά το πρώτο του πόνημα. 


Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Νούμερο είκοσι.


Youth Lagoon - The Year of the Hibernation ( Fat Possum Records, 2011) 

Γυρνάς στο σπίτι και σκέφτεσαι πως αυτός ο χρόνος πάει σκατά. Κλείνεις τα μάτια και σκέφτεσαι ένα τοπίο μοναχικό, ακριβώς όπως το εξώφυλλο του δίσκου, ακριβώς όπως και το περιεχόμενο του. Θες ένα ουίσκι αλλά ο  Trevor Powers σερβίρει νοσταλγία με την, σχεδόν, ψιθυριστή, ξεψυχισμένη φωνή του και αφήνει τις μελωδίες να πρωταγωνιστούν παρασύροντας σε σκέψεις έπειτα όνειρα και τέλος, αναμνήσεις ώσπου να μην είναι ξεκάθαρο τι είναι τι. 



Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

The 1+1 Project,Week 6

The newbie


Cut Copy - Zonoscope (February 2011)

Οι αγαπημένοι Αυστραλοί που πίσω στο 2008 ήταν υπεύθυνοι για ακούραστο λίκνισμα και κρυφά απαγορευμένα φιλιά, υπό τους ήχους του εξαιρετικού,αν και μαραθώνιου σε διάρκεια Ghost Colours επιστρέφουν με νέο υλικό και Zonoscope ο τίτλος αυτού.Σε γενικές γραμμές το ύφος τους μου αρέσει,όπως κάθε τι που μπορεί να με κάνει να χορεύω,αλλά οι Cut Copy παίρνουν έξτρα πόντους αγάπης διότι οι συνθέσεις τους κουβαλούν αυτήν την 80ίλα που με τρελαίνει.Όταν έβαλα να ακούσω το Zonoscope είχα τα χάλια μου.Ήμουν ξενυχτισμένη και στενοχωρημένη και δεν είχα κέφι να μιλήσω σε κανέναν.Το έβαλα να παίζει σιγά στα ηχεία,μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω αυτήν την παράλογη εμμονή μου να ακούω αμέσως αυτά που κατεβάζω.Χωρίς πραγματικά να το ακούω δηλαδή.Στο Take Me Over κι ενώ τακτοποιούσα κάτι ρούχα άρχισα να δυναμώνω και σταδιακά με την ώρα το έφτασα σε  ικανή ένταση για πάρτυ.Μα το Zonoscope δεν είναι φτιαγμένο για να ακούγεται χαμηλά!Πέρα από την feel good διάθεση που σου προκαλεί και την καλή του παραγωγή θεωρώ πως οι μελωδίες είναι λιγότερο δυναμικές αλλά το ίδιο εμπνευσμένες με αυτές του Ghost Colours ενώ μερικά κομμάτια είναι εν δυνάμει χορευτικοί ύμνοι (Pharaohs & Pyramids,Take Me Over).Βάτες λοιπόν,άσπρο καλτσάκι και βουρ για την πίστα γιατί οι Cut Copy μια χαρά τα (ξανα)κατάφεραν!

The oldie


Brothers In Sound - Family Is For Sharing (July 2000)

Τι κάνεις όταν έχεις κοντά μια δεκαετία να ακούσεις ένα τραγούδι και ξυπνάς έχοντας το στο κεφάλι σου έτσι ξαφνικά;Θυμάσαι;Συγκινείσαι;Βουρκώνεις και κατηγορείς τον ήλιο που αντίκρισες κατάματα;Η σωστή απάντηση είναι ακούς το album για μια εβδομάδα σερί και έπειτα πας να γράψεις για αυτό αλλά δεν σου βγαίνει τίποτα γιατί τα συναισθήματα είναι πιο πολλά ακόμα κι από τις μελωδίες.Το καταπληκτικό Family is For Sharing είναι μία μίξη Beta Band με Air με όμορφα,απαλά φωνητικά χωρίς όμως να κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.Δεν είναι τόσο πολύ η πρωτοτυπία,οι συνθέσεις ή η παραγωγή όσο τα συναισθήματα που μπορεί να σου ξυπνήσει η μουσική τους,κάπως σαν να αντικρίζεις τον άνθρωπο που σε έχει συνεπάρει και να σκέφτεσαι 'θε μου,τον αγαπώ.'Δυστυχώς οι αξιόλογοι Brothers in Sound δεν πήραν την δημοσιότητα που πραγματικά τους άξιζε και δεν νομίζω πως είναι ενεργοί πλέον,όμως αν δεν έχετε ακούσει το συγκεκριμένο album θα παρακαλούσα να του δώσετε μία ευκαιρία έστω και μία δεκαετία αργότερα,απαραιτήτως με συνοδεία λιακάδας κι ενός γλυκόπιοτου κοκτέηλ.

και οι υπόλοιποι έπαιξαν:

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

The 1+1 Project,Week 5

The newbie


Hercules & Love Affair - Blue Songs (January 2011)

Ποιος θυμάται το blind;Προφανώς όλοι μας,και κυρίως τα παπούτσια που φορούσαμε τα προηγούμενα 2 χρόνια καθότι αυτά υπέστησαν βιασμό υπό τους ήχους του πρώτου album των Hercules & Love Affair.Μετά από ένα πρώτο,άκρως επιτυχημένο album επιστρέφουν χωρίς τα αβανταδόρικα ονόματα στο μενού (βλέπε θεό Antony Hegarty και Nomi Ruiz) σε μία καθ'όλα έντιμη προσπάθεια.Κι ενώ δεν θα ήθελα να μπω σε συγκρίσεις με το παρθενικό ομότιτλο album τους κι ενώ η απουσία βασικών συστατικών αυτού είναι χτυπητή όπως τα φωνητικά του Antony που δημιουργούν χημική ένωση με τη μουσική τους θα πω πως εμένα το Blue Songs μου άρεσε,χωρίς να τρελαίνομαι ή να το θεωρώ album της χρονιάς.Όπως προείπα,αποτελεί μία έντιμη προσπάθεια πάνω στο pop house είδος που οι φίλτατοι HLF προσπαθούν να προσεγγίσουν με όμορφες στιγμές (My House,Leonora,Step Up)αλλά και αρκετές αδιάφορες.Σε βάθος χρόνου,και στα απαραίτητα remixes που θα ακολουθήσουν βέβαια μπορεί να αναδειχτεί με διαφορετικό τρόπο το εν λόγω album,οι δυνατότητες υπάρχουν,αλλά ας μου επιτραπεί να πω πως του λείπει η δυναμική για την χορευτική αυτοανάφλεξη που πάθαιναν τα κορμιά μας υπό τους ήχους του προηγούμενου (έπεσα στο αμάρτημα των αναπόφευκτων συγκρίσεων).Συνολικά,μία καθόλου κακή προσπάθεια αλλά όπως έχω ξαναπεί,μερικά album είναι σαν το σεξ με αδιάφορο σύντροφο.Περνάς καλά,αλλά δεν κορυφώνεις κι όλας.

The oldie 


Dead Can Dance - Spiritchaser (June 1996)

Και έπειτα από την φρέσκια ποπ βουτιά σε χορευτικούς σκοπούς πάμε στο άλλο μουσικό άκρο.Μυστικισμός και τσουτσουμπρούτσου όπως πολύ εύγλωττα το περιέγραψε κάποιος κάποτε.Οι Dead Can Dance ανακαλύπτοντας τις χαρές της μαμάς γης,της θάλασσας,του ουρανού,της διαφορετικότητας και της ομορφιάς της φύσης συνθέτουν τις μελωδίες τους κι όλα αυτά σε περισσότερο αθώες εποχές όπου οι ελπίδες η σωτηρία μας να βρίσκεται στην οικολογία είχαν κάποια υπόσταση.Δε θα πω ψέμματα.Ανέκαθεν τέτοιου είδους προσπάθειες μου φαίνονταν κομματάκι γελοίες.Όλα κι όλα όμως αυτά στην σημερινή εποχή με τα σημερινά World music groups.Εδώ μιλάμε για Dead Can Dance,την φωνάρα Lisa Gerrard και τον σημαντικό Brendan Perry.Αν κάποιοι καταπιάστηκαν με το είδος και ήταν οι καλύτεροι ήταν σίγουρα αυτοί.Αν λοιπόν κάποιο album στα δικά μου κυνικά αυτιά θα μπορούσε να δημιουργήσει κάποια αίσθηση διονυσιακής μυσταγωγίας τότε σίγουρα μιλάμε για το Spiritchaser,το τελευταίο τους πόνημα πριν πάρουν χωριστούς δρόμους.Αυτό που πραγματικά σέβομαι είναι πως με μινιμαλιστικό τρόπο οι Dead Can Dance προσδίδουν αρκετή μαγεία στα τραγούδια τους και αναδεικνύουν τις μελωδίες χωρίς περιττή φανφάρα,και για αυτό κάνω λόγο για πραγματικά σπουδαίους μουσικούς.Παρωχημένο μεν,τη σήμερον ημέρα,κλασικό και διαχρονικά κομψό δε.Τα σέβη μου.

και οι υπόλοιποι έπαιξαν:

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

The 1+1 Project,Week 4

The newbie


Destroyer-Kaputt (January 2011)

Είμαι κορίτσι.Οκ,αυτό είναι εμφανές νομίζω.Ως κορίτσι,και μην παρεξηγηθώ δεν βάζω καμία σεξιστική χροιά σε αυτό,απλώς έτσι συμβαίνει συνήθως,δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα στους στίχους.Θα ήθελα να έχουν γραφτεί τραγούδια για τα (όχι ακριβώς) μπλε μου μάτια,για το πόσο με θέλει ο singer songwriter αλλά εγώ η πουτανίτσα του ξεφεύγω.Και κακά τα ψέμματα,τα αγόρια με καλλιτεχνικές ευαισθησίες κερδίζουν τον αγώνα από τα αποδυτήρια.Πιο συγκεκριμένα λοιπόν,ένα ευαίσθητος άνθρωπος,που ξέρει καλά την δουλειά του,αρκετά τα χρόνια στο κουρμπέτι γαρ,ο Daniel Bejar κυκλοφόρησε το 9ο album του,το έκτακτο Kaputt.Πολλές οι συγκρίσεις της υπέροχης φωνής του με τον Bowie,όχι τόσο στη χροιά όσο στην αισθητική και ποια είμαι εγώ να διαφωνήσω.Το μόνο που θα ήθελα να παρατηρήσω και να προσθέσω είναι πως χωρίς το album να ακούγεται παλαιακό,σαν δηλαδή να συντέθηκε κάπου στα μέσα της δεκατίας του '80 για μια κοπέλα με κοκκοράκι στο μαλλί και φούστα λαμπάντα,αποπνέει έναν αέρα νοσταλγίας και προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ.Χωρίς να γίνεται κιτς ή πειραματικό,άλλωστε μιλάμε για ένα βατό είδος,το Kaputt  διαθέτει καλοδουλεμένες μελωδίες και όσο γλυκανάλατους στίχο πρέπει με πλούσια την θεματολογία.Και όσο και να μου αρέσει με τις πρώτες ακροάσεις οφείλω ωστόσο να πω πως εδώ οσμίζομαι μία περίπτωση growing album.Για να δούμε.

The oldie


King Crimson-In The Court of The Crimson King (October 1969)

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να βγουν τα χαλάκια προσευχής να προσκυνήσουμε,να αποδώσουμε αιώνιο σεβασμό και ευγνωμοσύνη και τα λοιπά.Και ενώ όλοι (ναι,και οι 3 που θα διαβάσετε αυτό το κείμενο) πιστεύετε πως θα πλέξω το εγκώμιο των τεράστιων King Crimson,ε λοιπόν,ναι δεν πέφτετε έξω.Η χρονιά είναι 1969 και ένα διαμάντι γεννιέται,και δεν νομίζω πως θα ήταν υπερβολή να πω πως ίσως αποτελεί το πιο επιδραστικό prog rock album όλων των εποχών.Αποτελείται από πέντε αρκετά μεγάλα σε διάρκεια track ,καθένα από τα οποία κρύβει περισσότερο λυρισμό από θα άντεχε ένα ζευγάρι αυτιών σήμερα,ενώ όπως σε κάθε prog rock album έτσι κι εδώ έχουμε δραματοποιημένα σόλο,λιτά αλλά υπέροχα φωνητικά,μακρά σε διάρκεια track με υπερβολικούς τίτλους.Και το πιο θαυμαστό με αυτό το album δεν είναι η διαχρονικότητα του,ούτε η πολυπλοκότητα που το περιγράφει,αλλά η αίσθηση πως παρόλο που κινείται ένα τόσο πληθωρικό είδος,τουλάχιστον με βασικό παίκτη την κιθάρα,δεν γίνεται ούτε στιγμή κουραστικό ή υπερβολικό.Έχει παράξενες ισορροπίες και αυτό,στα δικά μου αυτιά,το ξεχωρίζει μακράν από τα υπόλοιπα του είδους του.Για να το πω πιο απλουστευμένα,το In The Court of  The King Crimson αποτελεί είναι το δικό μου Tommy,σύμφωνα με την θεά Zooey Deschanel που στο Almost Famous ψιθυρίζει στον αδελφό της 'άκου το Tommy στο σκοτάδι με ένα αναμμένο κερί και θα δεις το μέλλον σου'.

και οι υπόλοιποι έπαιξαν:

silentcrossing

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Άγνωστος Χ

Θα δημιουργείς στο μυαλό σου ένα σενάριο,κάθε φορά που θα πασαλείβεις τα σωθικά σου σε μία λευκή κόλλα,στο τέλος θα τα σβήνεις όλα,να μην θυμίζουν τι χάος είχες στο μυαλό σου όταν τα έγραφες.Θα αγαπάς χαρακτήρες και θα θες να τους δώσεις ένα σχήμα,με αυτόν τον τρόπο δεν θα σε εγκαταλείψουν ποτέ.Θα είναι κάπου,κάπως περίεργα ζωντανοί.Θα αποφασίσεις εσύ για την πορεία τους,τις εμμονές τους,ποιον θα βάλουν στο κρεββάτι τους,ποιος θα τους πληγώσει.Και έτσι θα δομήσεις ένα σενάριο,γύρω από αυτούς τους ανθρώπους,θα είναι η έμπνευση σου,η τροφή σου,ο λόγος που θα ξυπνάς τα πρωινά,θα συνεχίζεις χωρίς να γραφοσβήνεις τίποτα.Κράτησε τα όλα,όσο γλυκανάλατα ή σκληρά κι αν σου φαίνονται καμιά φορά.Μια μέρα αντέγραψε αυτές τις χαοτικές σκέψεις σου όλες μαζί σε ένα φάκελο.Βάλτες σε σειρά.Βάλε το σενάριο.Βάλε τη μαγεία.Εκεί είναι το δυνατό σου σημείο,ο συγκεκαλυμμένος ρομαντισμός σου που είναι πανταχού παρών,πόσο ντρέπεσαι για αυτό.Όταν μεθάς και χορεύεις και νιώθεις τα μάτια σου να λάμπουν από έρωτα και επιθυμία,εκεί είναι παρών,στα βλέμματα τα όλο νόημα που ρίχνεις σε ανθρώπους που τους σκέφτεσαι μετά για κανα δυο μέρες,σε απαγορευμένα αγόρια που έχουν σχέσεις 10 χρόνια και μετά βρίζεις τον εαυτό σου,γιατί εσύ δεν είσαι τέτοιο κορίτσι,ποτέ δεν θα προσπαθούσες να σαγηνεύσεις ένα τόσο βολεμένο αγόρι.Θα πηγαίνεις σπίτι και θα τον σκέφτεσαι να σπάει τα δεσμά του.Τα δεσμά που βεβαίως εσύ έχεις επινοήσει,αυτά που στο μυαλό σου τον κάνουν δυστυχισμένο.Θα τον σκέφτεσαι να ξαπλώνει δίπλα σου,να σε αγγίζει,όχι τρυφερά όσο την κοπέλα του,ούτε αδιάφορα,μόνο λίγο ντροπαλά γιατί πάντα τα ντροπαλά αγόρια σου  προκαλούσαν ταχυπαλμία,τα χαμηλά βλέμματα τους σε εξίταραν το κοκκίνισμα στην οποιαδήποτε αναφορά σου στο σεξ σε έκανε να τους φαντασιώνεσαι σε έναν άλλο ρόλο,κόντρα,στην μεταμόρφωση τους δίπλα σου,σε κτήνη.Κι ακόμα κι εκείνα τα αγόρια είχες την ικανότητα να τα φέρνεις στα άκρα τους,να σου λένε απαράδεκτα πράγματα.Να σου λένε πως δεν σ'αγαπούν και μετά να ξαπλώνουν δίπλα σου αρρωστημένα καυλωμένοι και να νιώθεις τους μηρούς σου,το μέτωπο σου,το στήθος σου να φλέγεται από μίσος και επιθυμία.Θέλεις να σε αγαπήσουν χωρίς να σε νοιάζει αν εσύ μπορείς να αγαπήσεις πίσω,χωρίς να ξέρεις αν θα έχεις κάποιες επιπτώσεις που βάζεις στους άντρες ημερομηνία λήξης,που τους υποτιμάς,που καμαρώνεις πως δεν τους έχεις ανάγκη..Και με μαθηματική ακρίβεια να σκέφτεσαι κάθε βράδυ πως έχεις εκείνον τον έναν δίπλα σου.Εκείνον  που θα ευχαριστείς για πάντα γιατί σου προσέφερε τον υπέροχο,τον ιδανικό ανικανοποίητο έρωτα που δεν θα σε πληγώσει ποτέ.Εκείνον που θα σκέφτεσαι ακόμα και στα γεράματα αν είσαι τόσο άτυχη και φτάσεις εκεί,γιατί δεν θα ξέρεις πως μυρίζει αφού κάνετε έρωτα,δεν θα ξέρεις αν θα σε αγκάλιαζε ποτέ με τα μακριά του χέρια ενώ εσύ προσποιείσαι ότι κοιμάσαι ενώ ντρέπεσαι να πεις πως τον θέλεις πάλι.Άνθρωποι που δεν υπάρχουν πουθενά πια,άνθρωποι που πρώτα έθαψες μέσα σου και μετά...το μετά είναι σκληρό και αφήνει τρύπες,μικρές μικρές και παντού που κανείς,κανένα δεσμευμένο,ντροπαλό,κτηνώδες αγόρι δεν θα καλύψει ποτέ.Εσύ θα συνεχίζεις να βγαίνεις και να γελάς,να ακουμπάς γεμάτη αγάπη τα χέρια των φίλων σου,τα πρόσωπά τους,να τα φιλάς συνέχεια για να ξέρουν πόσο ανάγκη έχεις την αγάπη τους,θα συνεχίσεις να ρίχνεις που και που αυτά τα βλέμματα σε ντροπαλά αγόρια,και όλα θα είναι ίδια,όλα θα κυλούν κανονικά σαν το νερό που αργά αργά στάζει από μικρές τρύπες.

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

The 1+1 Project,Week 3

The newbie


Tennis-Cape Dory (January 2011)

Ή αλλιώς φόρα τ'άσπρο τ'ατσαλάκωτο το polo και έλα μαζί μου για soft drinks στο γιωτ.Θα βλέπουμε τους φοίνικες στη στεριά κι ο ήλιος θα μας λούζει τα μαλλιά.Ωραία θα είναι.Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως.Οι υπανδρευμένοι παρακαλώ Patrick Riley και Alaina Moore μετά από ένα 7μηνο ταξίδι με γιωτ,όπως προανέφερα,έγραψαν το ντεμπούτο τους Cape Dory (ταιριαστό).Το αισθητικά αψυχολόγητο ,τουλάχιστον,εξώφυλλο δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει σε καμία περίπτωση από το να ακούσουμε τουλάχιστον μία φορά το album,που σε διάρκεια δεν αγγίζει ούτε το μισάωρο.Μουσικά,λοιπόν,κινούνται σε ένα είδος βατό,που,γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε,μου αρέσει πολύ.O sunshine,νοσταλγικός 70's ήχος,η κιθάρα που ξεδιπλώνει όμορφες μελωδίες χωρίς να εμβαθύνει σε δύσκολα σόλο,τα όμορφα γυναικεία φωνητικά,πως να το κάνουμε στα κοριτσίστικα(και όχι μόνο)αυτιά είναι παραπάνω από ευχάριστα.Ένα μεγάλο όμως εδώ,καθότι κατά την ταπεινή μου άποψη οι φίλτατοι Tennis πέφτουν σε μία μεγάλη παγίδα.Το εύπεπτο δεν σημαίνει πως πρέπει να είναι και πρόχειρο.Τα περισσότερα tracks ενώ τα ακούς ευχάριστα κυρίως για την ρετρό φωνή της Moore,δεν σου μένουν στο μυαλό και πολύ φοβάμαι πως το πόρισμα μου για το album είναι πως σε 2 μήνες μάλλον θα το έχω ξεχάσει.

The oldie


Air-Moon Safari (January 1998)

Με το Cape Dory να μου ανοίγει την όρεξη για αλατισμένη,θαλασσινή μυρωδιά το μυαλό δεν μπορούσε παρά να πάει στο επί χρόνια πρώτο στη λίστα ακούω-στα-ακουστικά-και-δείχνω-απόμακρη-αλλά-ευτυχισμένη album παραλίας.Σαν μία μυοχαλαρωτική ένεση είναι απίστευτο αυτό που προσφέρει μία ακρόαση του συγκλονιστικού,κατ'εμέ Moon Safari.Με την ίδια ευκολία σε στέλνει τόσο να αιωρείσαι πάνω από το ήρεμο Αιγαίο,όσο και στα αστέρια φορώντας την στολή αστροναύτη με την γη να καθρεφτίζεται στην κάσκα σου.Οι κορυφαίες μπασογραμμές του La Femme D'Argent είναι ένας φυσικός μπάφος(sic)και το Le Voyage De Penelope έρχεται να συμπληρώσει,ενώ το All I Need με το,για όποιον θυμάται,χαρακτηριστικό video clip είναι ένα smooth πέρασμα στις ενήλικες σχέσεις,και αν αναλύσω track by track κι εγώ μετά θα βαριέμαι να διαβάσω αυτά που έγραψα.Στο σύνολο του,ίσως για συναισθηματικούς λόγους,αλλά ακόμη ακούγεται άρτιο στα αυτιά μου,ένα έπος για το καλοκαίρι,την ελευθερία,την ανεμελιά.

Και οι υπόλοιποι έπαιξαν:

lkrory21
spiral
green onion
inverted a
silentcrossing